|
Osho’s lezing over Tibet - Om Mani Padme Hum
"Osho is an enlightened master who is working with all possibilities to help humanity overcome a difficult phase in developing consciousness."
HH the XIV Dalai Lama
Hoofdstuk # 1
Getiteld: De muziek van OM
7 december 1987 in het Gautam deBoeddha Auditorium
Vraag 1
GELIEFDE MEESTER,
ZOUDT U IETS WILLEN ZEGGEN OVER DE BEROEMDE TIBETAANSE MANTRA, “OM MANI PADME HUM”?
Maneesha, het enige land in de wereld dat al zijn genialiteit aan het innerlijk onderzoek heeft gewijd is Tibet. Haar bevindingen zijn van enorme waarde. Om mani padme hum is een van de mooiste uitdrukkingen voor de ultieme ervaring. De betekenis is “het geluid van stilte, de diamant in de lotus.”
Stilte heeft zijn eigen geluid, zijn muziek… ofschoon de buitenste oren het niet kunnen horen, net zoals de buitenste ogen het niet kunnen zien. We hebben zes buitenste zintuigen. In het verleden kende men slechts vijf buitenste zintuigen; de zesde is een nieuwe ontdekking. Het is binnenin je oren; vandaar dat mensen faalden het te herkennen. Het is het zintuig van de balans. Wanneer je duizelig voelt of als je een dronkaard ziet lopen, is het zintuig van balans aangetast.
Net zoals deze zes zintuigen gebruikt worden om wat buiten is te ervaren, precies dezelfde zes zintuigen bestaan er om het innerlijke te ervaren – het te zien, het te horen, zijn absolute balans te voelen, zijn schoonheid. Het is onzichtbaar voor de buitenste ogen, maar niet voor de innerlijke ogen. Je kunt het met de buitenste zintuigen niet aanraken, maar de innerlijke zintuigen liggen er absoluut in verzonken.
OM is het geluid als al het andere van je wezen verdwenen is – geen gedachten, geen dromen, geen projecties, geen verwachtingen, zelfs niet het kleinste golfje – je totale meer van bewustzijn is eenvoudig stil; het is net als een spiegel geworden. In die zeldzame momenten hoor je het geluid van stilte. Het is de meest waardevolle ervaring omdat het niet alleen een kwaliteit van de innerlijke muziek toont – het toont ook dat het innerlijk vol harmonie is, vreugde, gelukzaligheid. Dit alles is impliciet de muziek van OM.
Er moet niet over gesproken worden. Als je het gaat zeggen zul je het ware missen. Je moet het horen, je moet uiterst kalm en rustig zijn en plotseling is het overal om je heen, een hele subtiele dans. En op het moment dat je in staat bent het te horen, ben je de diepste geheimen van de existentie binnengegaan. Je bent zo subtiel geworden dat je het nu verdient dat al de mysteriën aan je worden onthuld.
De existentie wacht totdat je er klaar voor bent.
Het woord OM wordt in geen enkele taal van het Oosten alfabetisch geschreven omdat het geen deel van taal uitmaakt. Het wordt als een symbool geschreven; vandaar dat hetzelfde symbool gebruikt wordt in het Sanskriet, in Pali, in Prakrit, in Tibetaans -- overal hetzelfde symbool, omdat al de mystici van alle eeuwen dezelfde ervaring bereikt hebben, dat het geen deel uitmaakt van onze alledaagse wereld; vandaar dat het niet in letters geschreven moest worden. Het moest zijn eigen symbool hebben wat aan taal voorbij gaat. Het betekent niets wat de mind aangaat, maar het betekent enorm veel wat je spirituele groei betreft.
Alle muziek, speciaal de klassieke muziek, heeft getracht het geluid van stilte te pakken zodat zelfs mensen die niet hun wezen zijn binnengegaan iets vergelijkbaars kunnen ervaren. Maar het gelijksoortige is niet hetzelfde, het is een heel flauwe echo. Zelfs de grootste musicus moet geluid gebruiken, en hoe mooi hij deze ook arrangeert, hij kan niet de stilte weergeven. Hij geeft hiaten van stilte tussendoor; het hele spel is tussen geluid en stilte. Zij die het niet begrijpen horen de geluiden, en zij die het begrijpen horen de stilte, de hiaten tussen de twee geluiden.
De werkelijke muziek is in de hiaten.
Het wordt niet door de musicus gecreëerd – de musicus creëert de geluiden en gebruikt de hiaten als contrast, zodat je iets kunt ervaren van wat er in de mysticus gebeurt in zijn innerlijke wereld.
OM is een van de grote prestaties van de zoekers naar waarheid. Er zijn gevallen bekend die absoluut ongelooflijk zijn, maar zij zijn historisch….
Toen Marpa, een Tibetaanse mysticus stierf, zaten al zijn naaste discipelen rondom hem … want de dood van een mysticus is net zo enorm waardevol als zijn leven, misschien nog meer. Als je dichtbij de mysticus kunt zijn als hij sterft, kun je vele dingen ervaren, want zijn hele bewustzijn verlaat het lichaam – en als je alert en bewust bent, kun je een nieuwe geurigheid ondergaan; je kunt een nieuw licht zien, je kunt een nieuwe muziek horen.
Toen Marpa stierf woonde hij in een tempel. En al zijn discipelen werden plotseling verrast – zij keken overal rondom hen – waar kwam het geluid van OM vandaan? Uiteindelijk realiseerden zij zich dat het niet ergens vandaan kwam – het kwam van Marpa! Zij hoorden het door hun oren bij zijn voeten te houden, bij zijn handen, en zij konden het niet geloven – binnen in zijn lichaam was een vibratie die het geluid van OM creëerde. Hij had dat geluid zijn hele leven gehoord sinds hij verlicht werd. Vanwege zijn constante innerlijke ervaring van het geluid, was het geluid zelfs in zijn fysieke cellen binnengegaan. Elke vezel van zijn lichaam had een zekere synchroniciteit geleerd, dezelfde golflengte.
Maar het is ook door andere mystici ondervonden. Het innerlijk begint uit te stralen, in het bijzonder op het moment van sterven als alles een crescendo bereikt. Maar de mens is zo blind en zo uiterst onintelligent: wetend dat de mystici de muziek van stilte in zichzelf ervaren en het OM noemen, begonnen mensen OM als mantra te herhalen, denkende dat door het herhalen zij in staat zouden zijn het ook te horen.
Door het herhalen zul je nooit in staat zijn het te horen. Je mind functioneert als je het herhaalt. Maar misschien ben ik de eerste die je dit vertelt; anderzijds hebben mensen eeuwenlang onderwezen: herhaal OM. Dat creëert een foutieve ervaring, je kunt je in het valse verliezen en je zult nooit het werkelijke ontdekken.
Ik zeg je het niet te herhalen maar eenvoudig stil te zijn en ernaar te luisteren. Als je mind kalm en rustig wordt, zul je plotseling bewust worden: als een fluistering, dat de OM binnen in je wezen ontstaat. Wanneer het uit zichzelf ontstaat heeft het een totaal andere kwaliteit. Het verandert je.
De moderne fysica zegt dat alles in de wereld gevormd is uit elektrische energie. Volgens de moderne fysica zijn zelfs geluiden niets dan elektrische golven. De natuurkundigen zijn vanaf de buitenkant aan het werk.
De mystici zeggen precies het tegenovergestelde, maar ik zie niet dat zij tegenstrijdig zijn. Zij zeggen dat de hele existentie gemaakt is uit het geluidloze geluid OM. En zelfs elektriciteit of vuur zijn niets anders dan een zekere gecondenseerde vorm van geluid.
In het Oosten is het bekend: er zijn musici geweest die door hun muziek een vlam op een onaangestoken kaars konden creëren. Als de muziek op de onverlichte kaars neerdaalt ontstaat plotseling de vlam. Het was in de vroegere dagen een test, dat tenzij een musicus licht, vuur, een vlam kon creëren, was hij enkel een amateur. Hij werd niet als een meester erkend.
De verklaringen van de natuurkunde en de mystici lijken verschillend, maar er is misschien een diepere bron die tegenspraak en oppositie uit de weg kan gaan. Misschien is het enkel een verschillende interpretatie, omdat de mysticus van de binnenkant komt en de natuurkundige vanaf de buitenkant kijkt. Wat de natuurkundige als elektriciteit beschouwt, voelt de mysticus als de muziek van de hele existentie. Zij zeggen beiden hetzelfde in verschillende talen. En als er een keuze is, dan zou ik de mysticus kiezen, omdat hij het in zijn diepste centrum ervaart. Zijn ervaring is niet even een experiment op objecten, zijn ervaring is een experiment van zijn eigen bewustzijn. En bewustzijn is nu eenmaal de fine fleur van de existentie.
Deze mantra herbergt vele geheimen. Het eerste woordloze woord is OM, en het laatste is HUM. Het eerste is het bloeien en het laatste is het zaad.
De Soefi gebruikt niet de hele naam van Allah – dat is de Mohammedaanse naam voor God. Zij gebruiken Allah hoo, en langzaamaan veranderen zij Allah hoo in een eenvoudig hoo, hoo. Zij vonden uit dat het geluid van hoo precies de levensbron raakt net onder de navel. Jij was met je leven verbonden, met je moeder, vanuit de navel. Net onder navel is de bron van je eigen leven.
Probeer eens: als je hoo zegt voel je de klap onder je navel. Dat is wat we in onze Dynamische Meditatie gebruiken. Het is een Soefi ontdekking, maar het kan ook gedaan worden op de Tibetaanse manier. In vergelijk met hoo -- hoo lijkt een beetje ruw te zijn – schijnt hum een beetje zachter. Maar het zachtere zal een langere tijd vragen om je energieën op te wekken. Het is mogelijk dat in het bijzondere klimaat van Tibet het zachtere perfect goed was. Zij hadden niet zo’n ruw geluid nodig om de levensbron te kunnen raken. Maar in de ruwe woestijn van het Arabische land waar de Soefi Mystici hoo gingen gebruiken….
Ik had een keuze toen ik aan de Dynamische meditatie werkte, of ik hum of hoo zou kiezen. Ik probeerde beiden en vond dat misschien in India hoo beter is dan in de koude hoogte van Tibet waar de dingen nu eenmaal anders zijn. Gewoon hum is voor hen perfect goed. Hum is de klap die OM in
je creëert.
Als je het zaad van je leven raakt begint het in de bodem te verdwijnen en groene blaadjes, lootjes beginnen te groeien. Tussen de twee – OM en hum -- is mani padme. Ik denk niet dat iemand in staat is geweest de ultieme ervaring, de ultieme gelukzaligheid beter uit te drukken dan mani padme. Je moet het visualiseren. De lotus bloem is in het Oosten de mooiste, grootste bloem. En als je diamanten op de lotusbloem doet in de vroege ochtendzon, dan zul je een enorme mooie ervaring hebben… de lotusbloem met diamanten.
Het is erg moeilijk iets te zeggen over de ultieme ervaring, maar Tibetaanse mystici hebben hun uiterste best gedaan. Veel dingen zijn er over gezegd, maar “diamanten in de lotus” lijkt de beste uitdrukking – omdat het de grootste, mooiste ervaring is en zij hebben twee van de mooiste dingen uit de gewone wereld de lotus en de diamant gekozen. Het is enkel een visuele uitdrukking van de schoonheid die je binnenin jezelf zult tegenkomen.
Deze mantra om mani padme hum heeft een hele filosofie binnenin zich. Begin met hum, het laatste woord en het eerste zal uit zichzelf verschijnen. En als je innerlijke wezen gevuld is met het geluid van stilte, zul je ook de prachtige ervaring hebben een lotus met een diamant te zien in de vroege ochtendzon. De diamant is stralende. De lotus is zo zacht, zo vrouwelijk, zo delicaat – het is met geen enkel andere bloem te vergelijken.
Het werd zo belangrijk voor de mystici… je moet de standbeelden van Gautam de Boeddha gezien hebben waarbij hij gezeten is op een lotus. Zij tonen symbolisch aan dat hij het ultieme heeft bereikt; zijn eigen innerlijke lotus heeft gebloeid. En niet alleen de lotus heeft gebloeid, de diamant die erin verborgen is, van binnen… als zij de blaadjes opent, vindt je een Kohinoor. De diamant heeft een kwaliteit – vandaar dat hij is gekozen. Het is symbolisch voor de eeuwigheid. De diamant is voor altijd, het kent geen dood; het is onsterfelijk. De ervaring is mooi en eeuwig.
Maar ongelukkigerwijs is Tibet in duisternis gedompeld. Zijn kloosters zijn gesloten, zijn zoekers naar waarheid zijn gedwongen in werkkampen te werken. Het enige land in de wereld dat werkte – als een op een punt gericht genie, met al zijn intelligentie aan de zoektocht naar het eigen innerlijk en zijn schatten – is door de communistische invasie van Tibet gestopt.
En het is zo’n lelijke wereld dat niemand er bezwaar tegen maakte. In tegendeel, omdat China groot is en machtig, hebben zelfs landen die machtiger zijn dan China, zoals Amerika, geaccepteerd dat Tibet aan China toebehoort. Dat is volslagen nonsens – enkel omdat China machtig is en iedereen China aan zijn kant wil hebben. Noch de Sovjet Unie noch Amerika hebben de claim van China betwist. En Amerika en China daargelaten – zelfs India heeft geen bezwaar gemaakt. Het was zo’n mooi experiment, en Tibet had geen wapens om mee te vechten, ze hadden geen leger; ze hadden er nooit aan gedacht. Hun hele inzet betrof een naar binnen gerichte pelgrimstocht.
Nergens is er zo’n geconcentreerde poging gedaan om het wezen van de mens te ontdekken. Elke familie in Tibet was gewend hun oudste zoon aan een klooster te geven waar hij kon mediteren en naar verlichting kon groeien. Het was een vreugde voor elke familie dat tenminste een van hen met heel zijn hart, vierentwintig uur per dag, werkte aan het innerlijk wezen. Zij zelf werkten er ook aan maar konden er niet al hun tijd aan besteden, zij moesten voor het eten zorgen, voor kleren en onderdak, en in Tibet is dat een moeilijke zaak. Het klimaat is niet erg behulpzaam; om in Tibet te leven is een enorme strijd. Maar toch gaf elke familie hun eerstgeboren kind aan het klooster.
Er waren honderden kloosters… en deze kloosters moeten niet vergeleken worden met enig katholiek klooster. Deze kloosters hadden hun gelijke niet in de hele wereld. Deze kloosters hielden zich alleen maar met een ding bezig: je bewust te maken van jezelf.
Duizenden deviezen zijn er gedurende eeuwen gecreëerd zodat je lotus kan bloeien en je jouw ultieme schat kunt vinden, de diamant. Dit zijn enkel symbolische woorden, mar de vernietiging van Tibet moet in de geschiedenis gekend worden, vooral wanneer de mens een beetje meer bewust wordt en de mensheid een beetje meer menselijk….
Dit is de grootste calamiteit van de twintigste eeuw dat Tibet in handen is gevallen van de materialisten die niet geloven dat je iets binnen in je hebt. Zij geloven dat je enkel materie bent dat je bewustzijn een bij product is van de materie. En dit alles is simpelweg zonder enige ervaring van het innerlijke – enkel logische rationele filosofie.
Geen enkele communist in de wereld heeft gemediteerd, maar het vreemde is – zij ontkennen allemaal het innerlijk. Niemand denkt na hoe het uiterlijk kan bestaan als er geen innerlijk is. Zij bestaan samen, ze zijn onscheidbaar. Het buitenste is enkel een bescherming voor het binnenste, omdat het innerlijke erg delicaat en zacht is. Maar het uiterlijk is geaccepteerd en het innerlijk wordt ontkend. En zelfs als het soms wordt geaccepteerd, de wereld wordt zo gedomineerd door zulke smerige politici dat zij zelfs de innerlijke ervaringen voor lelijke doeleinden gebruiken.
Net gisteren kreeg ik te horen dat Amerika nu zijn soldaten traint in meditatie zodat zij kunnen vechten zonder het krijgen van een zenuwinzinking, zonder gek te worden, zonder enige vrees te voelen – zodat ze stil in hun greppels kunnen liggen, kalm en koel en beheerst. Geen mediterende zal ooit hebben kunnen bedenken dat meditatie ook gebruikt kan worden om er oorlogen mee te vechten, maar in de handen van politici wordt alles lelijk – zelfs meditatie. Nu onderwijzen legerkampen in Amerika meditatie zodat hun soldaten kalmer en rustiger kunnen zijn als ze mensen doden.
Maar ik wil Amerika waarschuwen: je speelt met vuur. Je begrijpt niet precies wat meditatie zal doen. Je soldaten zullen zo kalm en rustig worden dat zij hun wapens zullen weggooien en eenvoudig zullen weigeren te doden. Een mediterende kan niet doden; een mediterende kan niet destructief zijn. Dus zullen zij op een dag verbaasd zijn dat hun soldaten niet langer geïnteresseerd zijn in het vechten. Oorlog, geweld, moord, een bloedbad van miljoenen mensen – dit is niet mogelijk als een mens iets weet van meditatie. Dan kent hij niet alleen zichzelf, hij kent ook de ander die hij doodt. Hij is zijn broeder. Zij behoren allen tot dezelfde oceanische existentie.
In de sovjet Unie zijn ze ook in meditatie geïnteresseerd. Maar de bedoeling is hetzelfde – niet de realisatie van jezelf, maar het je sterker maken zodat je kunt doden en bombarderen en atoomwapens kunt gebruiken en raketten om hele naties te doden.
Maar zij beiden gaan, zonder het te weten, op een gevaarlijk pad. Het is goed, ze moeten geholpen worden. Als eenmaal meditatie onder de soldaten verspreid is, zullen die soldaten sannyasins worden! Dus ben ik enorm blij dat hun idee verschillend is, en zij helemaal niets over meditatie weten. Ze hebben enkel gehoord dat het mensen kalm maakt en koel zodat ze zonder angst kunnen vechten, zonder omkijken. Meditatie geeft hen een gevoel van onsterfelijkheid; vandaar dat hun vrees zal verdwijnen.
Maar meditatie geeft niet enkel de ervaring van hun eigen onsterfelijkheid – het geeft hen ook de ervaring dat iedereen onsterfelijk is. Dood is een fictie. Waarom onnodig mensen treiteren? Ze zullen leven, je kunt ze niet doden. Zelfs atoomwapens kunnen hen niet doden.
Krishna geeft in de Gita een prachtige verklaring: Nainam chhindanti shastrani: naham dahati pavakahr. “Noch kan enig wapen mij vernietigen noch kan enig vuur me verbranden.” Ja, het lichaam zal verbranden, maar ik ben niet het lichaam….
Meditatie geeft je voor de eerste keer het gevoel van je authentieke realiteit.
Als de mensheid een beetje meer bewust was, zou Tibet bevrijd moeten worden omdat ze het enige land is dat bijna tweeduizend jaar niets anders deed dan dieper in meditatie gaan. En het kan de hele wereld iets leren wat immens nodig is.
Maar communistisch China probeert alles wat in tweeduizend jaar gecreëerd is te vernietigen. Al hun deviezen, al hun methoden van meditatie, hun hele spirituele klimaat wordt vervuild, vergiftigd. En zij zijn zulke eenvoudige mensen; zij kunnen zichzelf niet verdedigen. Zij hebben niets om zich mee te verdedigen – geen tanks, geen bommen, geen vliegtuigen, geen leger. Een onschuldig ras dat tweeduizend jaar lang zonder oorlog leefde… Zij wonen op het dak van de wereld. De hoogste bergen, eeuwige sneeuw is hun thuis. Laat hen met rust!
China zal niets verliezen, maar de hele wereld zal beter worden door hun ervaring. En de hele wereld zal hun ervaring nodig hebben. De wereld raakt uitgekeken op geld, macht, aanzien, alles wat wetenschappelijke technologie heeft gecreëerd – mensen zijn het zat. Zij hebben er genoeg van. Mensen in de vooruitstrevende landen zijn niet langer geïnteresseerd in seks, zijn niet meer geïnteresseerd in drugs. Dingen vallen weg, en een vreemde wanhoop als een donkere wolk daalt neer op de geavanceerde landen – van diepe frustratie, zinloosheid, en angst. Zij zullen allemaal een ander klimaat van meditatie nodig hebben om al deze wolken te verdrijven en opnieuw een nieuwe dag in hun leven te brengen, een nieuwe dageraad, een nieuwe ervaring van zichzelf, een ontdekking van hun oorspronkelijk wezen.
Tibet zou daar gelaten moeten worden als een experimenteel laboratorium voor het innerlijk onderzoek van de mens. Maar geen enkel natie in de wereld heeft zijn stem laten horen tegen deze lelijke aanval op Tibet. En China heeft het niet alleen aangevallen, zij hebben het op hun landkaart opgenomen. Nu is volgens de moderne Chinese landkaart Tibet hun grondgebied.
En wij denken dat de wereld beschaafd is, waar onschuldige mensen die niemand iets kwaads doen eenvoudigweg worden vernietigd. Als er iets beschaafds in de mens was, zou elke natie zich verweerd hebben tegen de invasie van Tibet door China. Het is de invasie van materie tegen bewustzijn; het is de invasie van materialisme tegen spirituele hoogten.
Maneesha, het woord mantra is onvertaalbaar in het Engels, en in elke Westerse taal, maar de zin ervan, zijn betekenis kan je uitgelegd worden. Een mantra is niet gewoon iets om te zingen. Het is geen zingen. Een mantra is iets wat je diep in je wezen moet laten bezinken, net zoals wortels die diep in de aarde gaan. Hoe dieper de wortels in de aarde gaan, des te hoger zal de boom in de lucht reiken. Een mantra is zoiets als een zaad dat je moet toestaan diep in je wezen te gaan zodat het zijn wortels naar de bronnen van je leven kan sturen en uiteindelijk naar het universele leven. Dan zullen zijn takken, zijn bladeren hoog de lucht ingaan, en als de juiste tijd daar is, als de lente komt, zal ze gevuld worden met duizenden bloemen.
Tenzij een boom bloeit, kent ze geen geluksgevoel. Het blijft voelen dat er iets mist. Je kunt al het plezier en comfort en luxe van de wereld hebben, maar tenzij je jezelf kent, tenzij je innerlijke lotus zich opent, zul je iets blijven missen. Je zult misschien niet zeker weten wat je mist maar een gevoel… dat er iets gemist wordt, dat “ik ben niet compleet,” dat “ik ben niet heel,” dat “ik ben niet dat wat de existentie wenst dat ik ben.” Dit “missende” gevoel blijft bij iedereen maar doorzeuren. Enkel de uitbreiding van je bewustzijn zal je helpen om van dit gevoel af te komen, van dit zeuren, van deze pijn, dit angstgevoel.
Zelfs mensen als Jaspers, Kierkegaard, Heidegger, Marcel, Jean-Paul Sartre, de grootste genieën van het Westen zijn het over een paar dingen eens: dat het leven niets is dan verveling , dat het leven niets anders is dan bezorgdheid, leed, dat het leven toevallig is, dat het geen betekenis heeft … dat het absoluut futiel is om naar een soort gelukkige toestand te zoeken; die bestaat niet. En als grote filosofen zoals deze het op zulke punten eens zijn, volgt de gewone massa hen eenvoudig.
Wat zij ook zeggen, het is absoluut onjuist, want geen van hen heeft ooit gemediteerd, geen van hen is ooit de eigen subjectiviteit binnengegaan. Zij zijn enkel in hun hoofden. Zij zijn zelfs niet tot hun harten gekomen, wat te zeggen over hun wezen.? Wat te zeggen over hun verdwijnen in het universele?
Tenzij je in de universele oceaan verdwijnt als een dauwdruppel, zul je geen betekenis vinden. Je zult niet je werkelijke waardigheid vinden. Je zult niet vinden dat het bestaan zo veel vreugde en je zoveel geeft om te vieren dat je het niet kan omvatten; je moet het delen. Je wordt een regenwolk die zo zwaar gevuld is met regen dat het moet uitregenen. Een mens met een diep inzicht, een mens met intuïtie, een mens die zijn wezen heeft bereikt wordt een regenwolk. Hij is niet alleen een zegen voor zichzelf, hij wordt een zegen voor de hele wereld.
Deze Tibetaanse mantra om mani padme hum is een gecondenseerde vorm van de hele innerlijke pelgrimstocht. Het zegt hoe te beginnen, wat er zal gebeuren als de bloem opent, wat je ultieme ervaring zal zijn van je innerlijke schatten.
Oosterse talen zijn erg rijk in de zin dat zij erg gecondenseerde uitspraken maakten die je kunt ontvouwen als grote geschriften. De reden was dat toen deze mantras gecreëerd werden er geen schrift bestond. De mensen moesten het onthouden. Als mensen hen moeten onthouden, moet je erg telegrafisch zijn, zo ingekort als mogelijk is. Toen eenmaal het schrift bestond, verdween deze beknoptheid. Nu kun je pagina na pagina schriftelijk uitleggen. Maar heb je ooit bedacht dat als je een lange brief krijgt … hoe langer de brief, des te minder de betekenis. Maar als je een telegram ontvangt, natuurlijk … enkel acht tot tien woorden, maar de betekenis is immens en de impact is immens.
Dit zijn telegrammen. Ze kunnen makkelijk onthouden worden, zij kunnen doorgegeven worden van de ene generatie naar een andere generatie zonder angst dat ze vervormd zullen worden.
Je hoeft de mantra niet te herhalen, je moet zijn betekenis begrijpen en die betekenis in je laten zinken. Stil zittend, uiterst rustig zijnde, onbeweeglijk. Sla je mind gade. Een paar gedachten zullen daar zijn, maar als je stil wordt verdwijnen deze gedachten, en dan plotseling hoor je een zoemend geluid overal om je heen.
Dat zoemend geluid komt niet van jou.
Het is van het centrum van de existentie .
Het is het geluid van de lucht.
Het is het geluid van de ruimte.
Het is het geluid van het universum; het is zijn indicatie van levend zijn. Het is vibrerend met dans en muziek.
Dit OM is misschien het grootste symbool in de wereld.
Vraag 2
GELIEFDE MEESTER,
KAN HET ZIJN DAT OP HET MOMENT HUILEN MIJN VIERING IS ? ALS IK NAAR U KIJK KEERT MIJN HART BINNENSTE BUITEN EN EEN HELE MOESSON BARST LOS, ME HULPELOOS MAKEND.
GELIEFDE MEESTER, WIE IS HET DIE HUILT?
Deva Paro, het lijkt een beetje vreemd maar het is waar: je kunt van alles een viering maken. Net zoals je elke viering kan transformeren in een ellendige gebeurtenis – het hangt allemaal van jou af.
Ik heb gehoord, op een schooltje maakte de tekenleraar een tekening op het bord. Hij was een goede schilder, en hij liet zijn studenten zien dat de artiest, door een enkele streek de hele betekenis van een schilderij kan veranderen.
Het was een portret van een man die droevig was. Hij raakte de lippen aan en onmiddellijk verdween de droevigheid van de tekening – de man lachte nu. En toen de man lachte, had de hele tekening een ander perspectief.
Precies toen stond een kleine jongen op en zei: “Dit is niets.”
De schilder zei: “Wat bedoel je met dit is niets?”
Hij zei: “Mijn moeder, enkel door een klap te geven verandert de hele wereld! Ik kan aan het lachen zijn en als ze slaat begin ik te huilen, en als ik om me heen kijk lijkt alles zo droevig. U heeft een kwast en tekening nodig en alles; mijn moeder gebruikt niets.”
Je zegt: “Kan het zijn dat huilen mijn viering is?” Als je in het huilen gelukkig bent kan het geen kwaad. Het is alleszins mooi. Tranen kunnen van vreugde zijn, van liefde. Tranen kunnen tonen dat je overvol bent met iets dat door tranen gaat vloeien. Het hoeft geen droefheid te zijn, het hoeft geen rouwen te zijn; het kan feestelijk zijn. Het hangt helemaal van jou af. En je moet voelen waarom het is, want je wilt absoluut zeker zijn of je tranen uit frustratie komen, uit verdriet, uit mislukking, of dat ze uit liefde komen, vreugde, dankbaarheid, gebed.
Tranen zijn een van de meest mysterieuze dingen die je hebt. Zij kunnen alle kleuren van de regenboog hebben. Het hangt van je bewustzijn af welke kleuren je aan ze geeft.
Ik heb een mooi verhaal gehoord. Het is de verjaardag van Julius Caesar en na het ontbijt zijn de Romeinse senatoren hevig verlangend om hem mee te nemen voor een wagenrit met hen om hun cadeau aan hem te laten zien.
Caesar is verrukt te zien dat de hele oprijlaan naar het keizerlijk paleis vol hangt met gekruisigde Christenen. Als zij er langs rijden brengt Caesar de processie plotseling tot stilstand. “Die man hier!” schreeuwt hij. “Hij moet nog leven -- zijn lippen bewegen. Ik wens te horen wat hij zegt.”
De senatoren heffen Caesar op hun schouders. “Dichterbij, dichterbij!” schreeuwt hij. “Ik kan het niet horen.” Uiteindelijk, met zijn oor bijna de lippen van de man rakend, hoort hij: “Hartelijk gefeliciteerd.”
Je kunt elke situatie veranderen. Hij is gekruisigd nu, maar hij klaagt niet. Binnen enkele minuten kan hij dood zijn, maar zijn hart wenst te zeggen: “Hartelijk gelukgewenst.”
En hij moet Caesar in verlegenheid gebracht hebben; hij moet een diepe indruk op hem gemaakt hebben. Vanaf die dag werden er geen Christenen meer gekruisigd in Caesars tijd. Hij voelde zich zo nederig. Hij voelde zo’n spijt over wat hij aan het doen was met deze mooie mensen, die in staat waren zich om zijn verjaardag te verheugen en werden gekruisigd als een cadeau.
Het hangt helemaal van jou af, Paro.
De oude heer Finkelslstein verdenkt zijn butler van het stelen van zijn sigaren en schreeuwt naar hem in de andere kamer: “James, je hebt mijn sigaren gestolen.” Er is geen antwoord dus hij herhaalt het luider. Er komt nog steeds geen antwoord, dus gaat hij in de andere kamer en confronteert zijn bediende. “James, “ zegt hij, “Heb je me zojuist niet tegen je horen spreken?”
“Nee, mijnheer, antwoordt de butler, “Er moet iets mis zijn met de akoestiek.
“Werkelijk, “ zegt Finkelstein. “Welnu, ga jij dan eens naar de andere kamer en zeg iets en dan zullen we zien of ik het kan horen.”
James gaat in de andere kamer en gilt met keiharde stem: “Een vette klootzak rommelt maar aldoor met mijn vrouw.”
Hij gaat dan terug, “Kon U mij horen, mijnheer?” vraagt hij nonchalant.
“Je hebt gelijk, James,” antwoordt Finkelstein, blozend. “Ik kon geen woord horen. Neem een sigaar.”
Als je gelukkig voelt, vredig, stil door te huilen, door je tranen, en je na de tranen ontspannen bent, verlost van een soort last, is het perfect goed. Probeer het niet te stoppen … want de mensheid heeft zo’n foute opleiding over zoveel dingen gegeven dat het geen enkel menselijk wezen natuurlijk heeft gelaten. Iedereen is kunstmatig geworden, en in het bijzonder mannen – elke maatschappij heeft hen gedwongen niet te huilen; het is tegen je mannelijkheid.
Het is oké voor vrouwen om te huilen. Zij behoren niet tot jouw status, zij zijn tweede klas burgers. Maar jij, eerste klas zijnde, moet je kracht tonen. Je tranen laten je zwakte zien. Maar als je duizenden jaren doorgaat elk kind zulke nonsens te leren, begint hij zijn tranen in te houden. Niemand wil zich een zwakkeling tonen. Maar de eenvoudige waarheid is dat de natuur je precies hetzelfde aantal traanklieren heeft gegeven als de natuur aan vrouwen heeft gegeven. En als je naar de natuur luistert, dan is het terugdringen van je tranen een gevaarlijk iets. Het zijn niet enkel de tranen die gestopt worden – je zult minder gevoelig worden, je zult minder liefdevol worden. Je zult harder worden, je zult wreed worden, je zult een sadist worden. Dit zal de uitkomst zijn van zoiets eenvoudigs. Je zult neurotisch worden, psychotisch – vier keer meer mannen dan vrouwen belanden in een psychiatrische inrichting. En de reden is dat vrouwen weten hoe te huilen en jammeren. Zij weten hoe hun lasten en spanningen te verlichten door tranen.
De man gaat door met opstapelen tot het op een dag te laat is. Dan springt hij of van een zestig tellende verdieping en maakt een eind aan zichzelf…
Er zijn vreemde mensen. Een man sprong van de tachtigste verdieping en kwam langs het raam waar een van zijn vrienden stond. De vriend zei: “Tot ziens,” en de man wuifde ook met zijn hand. En vlak daarna was hij plat op de grond, morsdood.
Mensen kwamen naar zijn vriend gehold en zeiden: “Heb je iets gezien? “
En Hij zei: “Ja.“
Ze zeiden: “Je vriend heeft zelfmoord gepleegd!”
Hij zei: “Dit is vreemd, want net een paar minuten geleden was hij nog helemaal in orde. Terwijl hij langs mijn raam kwam, hebben we elkaar zelfs nog begroet.”
Ze hebben mannen verhinderd om natuurlijk te zijn zodat ze tot soldaten gemaakt kunnen worden, zodat ze tot een hardere persoonlijkheid gemaakt kunnen worden, om in de wereld te wedijveren. Omdat een vrouw niet in de wereld ging wedijveren, en ze ook niet naar oorlogen ging, was het niet nodig. Haar kon toegestaan worden om te huilen en te jammeren. Het werd een onderscheiding, dat het mannelijk is niet te huilen, niet te jammeren.
Het is eenvoudig tegen de natuur. De vrouwen worden niet gek want door hun tranen gooien zij al hun spanningen weg. Zij verzamelen niet tot zo’n punt dat het boven hun capaciteit is om het te controleren en alles maar doorgaat tot een instorting.
Precies vier keer meer mannen plegen zelfmoord, ofschoon tenminste veertig keer meer vrouwen dreigen met zelfmoord. Maar zij doen het niet. Vrouwen zijn op een zekere manier dichter bij de natuur gebleven omdat hen ontzegd was deel te nemen in de machtstrijd van de man. In vermomming bleek deze vloek een zegening.
De man maakte zichzelf steeds meer gespannen, neurotisch – en dan komt er een punt waarop het leven zo zwaar wordt, elk moment zo’n kwelling, dat het beter is om zelfmoord te plegen.
Vrouwen praten er enkel over. Zelfs als zij het soms met slaappillen proberen – niet van een gebouw afspringend, want dat is gevaarlijk – zij zullen gewoon een paar slaappillen nemen die genoeg zijn om de echtgenoot te treiteren en hem meer onder de plak te houden, want hij zal altijd alert blijven dat de hele buurt hem veroordeelt… ”Je zult je vrouw wel slecht behandelen; waarom zou ze anders proberen zelfmoord te begaan?” De dokter is boos, en de vrouw geniet van een goede slaap! Een enkele keer, gewoon per vergissing neemt een vrouw te veel pillen – het is niet echt de bedoeling, gewoon een vergissing.
Het is goed, Paro om van je tranen te genieten. En bewaar hen niet allen voor spanningen en angsten, frustraties en ogenblikken van droefheid. Nee, dat is hen op een verkeerde manier gebruiken. Gebruik hen wanneer je liefdevol bent. Gebruik hen wanneer je vredig voelt. Gebruik hen wanneer je een mooie zonsondergang ziet.
Wat kun je zeggen tegen een zonsondergang? Het zal geen enkele taal verstaan. Maar je tranen zullen misschien begrepen worden. Als je een mooie bloem ziet, hoe kun je een paar tranen weerstaan als de existentie zo mooi is? Als je Gautama Boeddha ziet en je hebt geen tranen in je ogen, dan is je gedrag onmenselijk, onnatuurlijk. Bij het zien van Gautama Boeddha zou je in zo’n viering moeten zijn -- dat tenminste een van ons het ultieme potentieel van zijn wezen heeft bereikt, en hij is het bewijs dat wij dat ook kunnen bereiken.
Je zegt ook, Paro: “Als ik naar U kijk keert mijn hart zich binnenste buiten en een hele moesson barst los, me hulpeloos makend. Wie is het die huilt?”
Het is je oorspronkelijke wezen. Het valse huilt nooit. De hypocriet huilt nooit. Het is enkel het oorspronkelijke, het authentieke.
Dit is het hele doel van de commune hier – om in synchroniciteit met mijn hart te vallen. Natuurlijk zal jouw hart moeten veranderen. Het zal een nieuw ritme moeten nemen, een nieuwe harmonie, een nieuwe golflengte. En het is natuurlijk om hulpeloos te voelen omdat je is verteld dat tranen een teken van zwakheid, hulpeloosheid zijn.
Tranen zijn je kracht, niet je hulpeloosheid.
Tranen laten zien dat je leeft, dat je niet verschrompeld bent en al je elan verloren hebt. Tranen tonen dat je hart nog steeds voelt, nog steeds danst, zich nog steeds verheugt.
Er is een standbeeld van Mahavira in Rajasthan. Het is erg beroemd omdat het gemaakt is van een erg vreemde steensoort – die niet in India, maar in Afrika gevonden wordt. Iemand moet die steen gebracht hebben. Maar in India is het een wonder geworden omdat het transpireert; tranen vloeien uit de ogen. En de mensen die Mahavira volgen, zijn natuurlijk diep onder de indruk. Zij denken dat hij uit mededogen om ons huilt.
Eens kwam er een vrouw naar me toe die zei: “Ik ben nog nooit door iets zo erg onder de indruk geraakt als door de tranen van Mahavira uit het stenen standbeeld.”
Ik zei: “Je begrijpt het niet; Ik heb het beeld gezien… “ Het beeld is in het midden van het meer – een kleine tempel, een open tempel, enkel pilaren. En vanwege de poreusheid van het beeld, als de damp van het meer vanwege de hete zon opstijgt – en Rajasthan is erg heet, het is een woestijn – zuigt dat poreuze standbeeld veel van de damp op die daar rondhangt. Je zult in de zomer geen tranen zien of zweet of iets dergelijks, maar in de winter als het koud is worden de opgezogen dampen weer water. Vanwege de kou komt het weer uit de rots te voorschijn.
Ik zei tegen haar: “Je bent hier door geraakt en ben je niet geraakt door miljoenen mensen die huilen? En die steen doet niets zover het mededogen aangaat; het is enkel dat dit soort gesteente niet voorkomt in India.”
Ze was erg geschokt omdat ik haar religieuze gevoelens had bezeerd. Ik zei: “Ik wil je religieuze gevoelens niet kwetsen. Ik maak je eenvoudig bewust dat als je zo onder de indruk raakt van de tranen van een stenen standbeeld, hoe raken levende wezens je dan?”
Maar tranen zijn taboe – een van de dingen die onderdrukt zijn. Van Friedrich Nietsche wordt beweerd dat hij zei te lachen omdat hij bang is dat als hij niet lacht, hij zal gaan huilen en zijn tranen te zien zullen zijn. Zijn lach is enkel een bescherming; het houdt hem bezig, hij blijft met een valse glimlach
zodat zijn echts tranen niet te voorschijn kunnen komen. Natuurlijk is dat voor een Duitser een kwestie van mannelijkheid. Hoe kan een Duitser huilen en vol verdriet zijn tranen tonen?
Maar alle mannen op de hele wereld zijn min of meer Duitsers. Ze zijn allemaal mannelijk georiënteerd, trachtend een superioriteit van mannen over vrouwen op te leggen. Maar ik zeg jullie dat je tranen veel waardevoller zijn dan de mannelijke dominantie. Zijn suprematie is niets. Hij heeft veel geleden vanwege deze domme houding. Sta deze tranen toe. Ze zijn niet uit hulpeloosheid, ze zijn van enorme vreugde . En je vraagt: “Wie is het die huilt?“ Jij bent het in je oorspronkelijkheid, niet in je persoonlijkheid.
“Ik ga het huis uit,” gilt Giovanni naar zijn ouders. “Ik wil wijn, vrouwen, avontuur.”
Zijn oude vader staat op uit zijn stoel.
“En probeer me niet tegen te houden,” roept Giovanni.
“Wie wil jou tegenhouden?” roept de vader uit. “Ik ga met je mee!”
Heb gewoon een beetje meer begrip voor al je sentimenten, emoties – ze hebben een bepaalde plaats in de totale harmonie van je wezen. Maar we zijn bijna blind gehouden ten aanzien van onze eigen mogelijkheden, dimensies. Wees bij alles een beetje alerter, en onthoudt dat het natuurlijke het superieure is en het onnatuurlijke bedrog en Amerikaans is.
Rabbijn Finklebaum had in zijn leven nog nooit gegokt, dus ging hij op een dag naar de paardenrennen louter voor de ervaring. Voor de eerste wedstrijd zag hij een priester een soort vreemd teken maken over het paard en zag toen de priester tien dollar zetten op het paard dat zou winnen. En het paard won inderdaad het rennen. Dus volgde hij de priester en keek toe hoe hij tekens maakte over een ander paard. Deze keer ging de rabbijn snel weg en zette vijftig dollar op het paard dat won met tien tegen een.
Opnieuw volgde hij de priester en zag hem vreemde gebaren maken over een ander paard, dus hij ging weer vlug weg en zette alle vijfhonderd dollar die hij bij het vorige rennen had gewonnen op dit paard. Hij ging naar de standplaats om het rennen goed te kunnen zien, hopend een fortuin te verdienen, maar deze keer viel het paard waarop hij gezet had bij de eerste hindernis en stierf.
De rabbijn rende weg op zoek naar de priester. “Luister eens,” zei de rabbijn. “Wat was de bedoeling van dit alles? De eerste twee paarden waar je tekens over maakte wonnen, en dan valt de derde bij de eerste hindernis en verlies ik al mijn geld. Wat betekent dit allemaal?”
“Het spijt me, rabbijn,” zei de priester, “maar ik kan het niet helpen dat u het verschil niet kent tussen een zegening en het laatste sacrament.”
Er is zoveel misverstand. Je weet niet wat waar is en onwaar. Je weet niet wat je door anderen is opgelegd en wat je van de existentie zelf als een geschenk hebt meegebracht.
Je moet onderscheiden, en altijd het natuurlijke kiezen. Zelfs als het tegen alle tradities, alle religies, alle beschavingen ingaat, maak je er geen zorgen over: het natuurlijke uitgezonderd, bestaat er nergens enige religieusheid. Het existentiële uitgezonderd, is er niets heilig wat je kan vinden … in de Bijbel, in de Koran, in de Gita.
Kijk gewoon – binnenin je is de natuur, binnenin je is het existentiële. Volg dit altijd, en je zult nooit verkeerd gaan. Natuurlijk te zijn, in harmonie met het bestaan, is de enige echte spiritualiteit.
Oké, Maneesha?
Ja, Geliefde Meester.
De overdracht van de lamp
Hoofdstuk #2
Getiteld: Een vol glas water
27 mei 1986 in Punte Del Este, Uruguay.
Archief code: 8605270
Korte titel: TRANSM02
AUDIO: Ja
Video: Ja
Lengte: 95 min.
Vraag 1
GELIEFDE OSHO,
IN VROEGERE TIJDEN WERD HET MELACHOLIE GENOEMD; VANDAAG DE DAG WORDT HET DEPRESSIE GENOEMD, EN HET IS EEN VAN DE GROOTSTE PSYCHOLOGISCHE PROBLEMEN VAN DE ONTWIKKELDE LANDEN. HET WORDT BESCHREVEN ALS EEN GEVOEL VAN WANHOOP OF HOPELOOSHEID, EEN GEBREK AAN EIGENWAARDE ZONDER ENTHOUSIASME OF INTERESSE VOOR DE OMGEVING. DAARBIJ KOMEN NOG DE LICHAMELIJKE PROBLEMEN VAN WEINIG EETLUST, SLAPELOOSHEID EN EEN VERLIES VAN DE SEXUELE ENERGIE. DE BEHANDELING MET ELECTROSCHOKKEN WORDT TEGENWOORDIG NAUWELIJKS MEER GEBRUIKT, EN DE THERAPIE MET MEDICIJNEN OF GESPREKSTHERAPIE ZIJN GELIJKELIJK MET OF ZONDER EFFECT. VERKLARINGEN VOOR DEPRESSIE HEBBEN EEN VARIATIE VAN CHEMISCHE TOT PSYCHOLOGISCHE AARD.
OSHO, WAT IS DEZE DEPRESSIE? IS HET EEN REACTIE OP EEN DEPRESSIEVE WERELD, EEN SOORT HIBERNEREN GEDURENDE “DE WINTER VAN ONZE ONTEVREDENHEID”? IS DEPRESSIE GEWOON EEN REACTIE OP ONDERDRUKKING – OF NEERSLACHTIGHEID – OF IS HET GEWOON EEN VORM VAN ZELF-ONDERDRUKKING?
De mens heeft altijd met hoop geleefd, een toekomst, een paradijs ergens ver weg. Hij heeft nooit in het heden geleefd… zijn gouden eeuw moet nog komen. Het hield hem enthousiast omdat grotere dingen nog stonden te gebeuren; al zijn verlangens zouden vervuld worden. Er was grote vreugde in het afwachten.
Hij leed in het heden; hij was ellendig in het heden. Maar dat alles werd compleet vergeten in de dromen die morgen vervuld zouden worden. Het morgen is altijd al levengevend geweest.
Maar de situatie is veranderd. De oude toetstand was niet goed omdat die morgen – de vervulling van de dromen – nooit waar werd. Hij stierf hopend. Zelfs in zijn dood ging hij door te hopen op een toekomstig leven – maar hij ervoer nooit werkelijk enige vreugde, enige zin. Maar het was draagbaar. Het was enkel een kwestie van vandaag: het zal voorbijgaan, en die morgen zal komen.
De religieuze profeten, messiassen, redders beloofden hem alle plezier – wat hier veroordeeld wordt – in het paradijs. De politieke leiders, de sociale ideologen, de utopisten beloofden hem hetzelfde – niet in het paradijs maar hier op aarde, ergens ver weg in de toekomst als de maatschappij door een totale revolutie gaat en er geen armoede is, geen klassenverschil, geen regering en de mens absoluut vrij is en hij alles heeft wat nodig is.
Beiden vervulden eigenlijk dezelfde psychologische behoefte. Voor hen die materialistisch waren, bleken de ideologische, politieke, sociologische utopisten aantrekkelijk; voor hen die niet zo materialistisch waren, hadden de religieuze leiders aantrekkingskracht. Maar het voorwerp wat hen aantrok was precies hetzelfde: alles wat je kunt verbeelden, waarvan je kunt dromen, naar kunt verlangen, zal absoluut vervuld worden. Met deze dromen, scheen de huidige ellende erg klein te zijn.
Er was enthousiasme in de wereld; de mensen waren niet gedeprimeerd. Depressie is een hedendaags verschijnsel wat is ontstaan doordat er geen morgen meer is.
Alle politieke ideologieën hebben gefaald. Er is geen mogelijkheid dat alle mensen ooit gelijk zullen zijn. Geen mogelijkheid dat er een tijd komt dat er geen regering zal zijn, geen mogelijkheid dat al je dromen vervuld zullen worden.
Dit bracht een grote schok teweeg. Tegelijkertijd werd de mens meer volwassen. Hij zal naar de kerk gaan, naar de moskee, naar de synagoge, naar de tempel – maar dit zijn enkel sociale formaliteiten, omdat hij niet, in zo’n donkere en gedeprimeerde staat, alleen gelaten wil worden; hij wil bij de massa horen. Maar diep van binnen weet hij dat er geen paradijs is; hij weet dat er geen redder zal komen.
Hindoes hebben vijfduizend jaar op Krishna gewacht. Hij beloofde niet alleen dat hij zou komen, hij beloofde dat wanneer er ellende, lijden zou zijn, wanneer ondeugd het van deugd zou winnen, wanneer aardige, eenvoudige en onschuldige mensen uitgebuit zouden worden door hen die geslepen en hypocriet zijn, hij zou komen, sambhavam yugai: “Ik zal me een werkelijkheid maken voor elke eeuw die komt.” Maar in vijfduizend jaar is er geen teken van hem gezien.
Jezus heeft beloofd dat hij zal komen, en gevraagd naar het wanneer, zei hij: “Erg spoedig.” Ik kan “erg spoedig,” uitrekken, maar geen tweeduizend jaar; dat is te veel.
Het denkbeeld dat onze ellende, onze pijn, ons leed weggenomen zal worden is niet langer aantrekkelijk. Het idee dat er een God is die voor ons zorgt lijkt eenvoudigweg een grap. Naar de wereld kijkend lijkt het er niet op dat er iemand is die zorg draagt.
Er zijn in feite in Engeland bijna dertigduizend mensen die de duivel aanbidden – alleen al in Engeland, een klein deeltje van de wereld. En hun ideologie is waard om bekeken te worden in referentie tot jouw vraag. Zij zeggen dat de duivel niet tegen God is, de duivel is Gods zoon. God heeft de wereld in de steek gelaten en de enige hoop is nu dat de duivel er voor gaat zorgen daar God dat niet meer doet. En dertigduizend mensen aanbidden de duivel als de zoon van God… en de reden is dat zij voelen dat god de wereld heeft verlaten – hij zorgt er niet meer voor.
Natuurlijk is de enige manier een beroep op zijn zoon te doen; als hij op een bepaalde manier overtuigd kan worden door rituelen, door gebed, door aanbidding, kan de ellende, de duisternis , de ziekte misschien verdreven worden.
Dit is een wanhopige poging.
De werkelijkheid is dat de mens altijd in armoede heeft geleefd. Armoede brengt een mooi ding met zich mee: het vernietigt nooit je hoop, het gaat nooit tegen je dromen in, het brengt altijd enthousiasme voor morgen met zich mee. Je blijft vol hoop, gelovend dat de dingen beter zullen worden: deze donkere periode is al aan het verdwijnen; spoedig zal er licht zijn.
Maar die situatie is veranderd. In de ontwikkelde landen… en onthoudt, het probleem van depressie is niet in de onderontwikkelde landen – in de arme landen zijn de mensen nog steeds hoopvol – het is alleen in de ontwikkelde landen, waar ze alles hebben waar ze altijd naar verlangd hebben. Nu zal het paradijs hen niets meer zeggen; noch kan een klasseloze maatschappij nog helpen. Geen Utopia zal beter zijn. Zij hebben het doel bereikt – en deze prestatie is de oorzaak van depressie. Nu is er geen hoop: de morgen is duister, en de dagen na morgen zijn nog donkerder.
En al die dingen waarvan ze droomden waren erg mooi. Ze hadden nooit gekeken naar de implicaties ervan. Nu ze deze dingen gekregen hebben, kregen ze de implicaties erbij. Een man is arm, maar hij heeft eetlust. Een man is rijk, maar heeft geen eetlust. Wat ga je doen met al je goud, al je zilver, al je dollars? Je kunt ze niet eten.
Je hebt alles, maar de lust is verdwenen waarvoor je al die tijd gevochten hebt. Je bent geslaagd – en ik heb het keer op keer gezegd dat niets zo faalt als succes. Je hebt een plaats bereikt die je wilde bereiken, maar je was je niet bewust van de bijproducten.
Je hebt miljoenen dollars, maar je kunt niet slapen.
Toen Alexander in India was ontmoette hij een naakte heilige in de woestijn.
Hij maakte zich aldus bekend: “Ik ben Alexander de Grote!”
De Heilige zei: “Dat kun je niet zijn.”
Hij zei: “Wat een onzin! Ik zeg het zelf, en je kunt mijn legers overal waar je kijkt zien.”
Hij zei; “Ik zie je legers, maar iemand die zichzelf “de Grote”noemt heeft nog geen grootheid bereikt, want grootheid maakt mensen nederig, daar het zo’n afgang is, een uiterste fiasco.”
Alexander was een leerling van Aristoteles en was door hem getraind in subtiele logica. Hij kon niet luisteren naar al deze mystieke onzin. Hij zei: “Ik geloof niet in al deze dingen. Ik heb de hele wereld veroverd.”
De naakte man zei: “Als je in de woestijn dorstig bent, en ik bied je een glas water aan, hoeveel zou je in staat zijn om mij daarvoor te geven? – en mijlen ver is er geen water.”
Alexander zei; “Ik zou je de helft van mijn koninkrijk geven.”
De heilige zei: “Nee, ik wil het niet verkopen voor de helft van het koninkrijk. Of je kunt het koninkrijk hebben of je kunt het glas water hebben. En je bent dorstig en je bent stervende en er zijn geen mogelijkheden om ergens water te vinden – wat zul je doen?”
Hij zei: “Dan zou ik je natuurlijk het hele koninkrijk geven.”
De heilige lachte; hij zei: “Dus dat is de prijs van je hele koninkrijk – enkel een glas water! En jij denkt dat je de hele wereld veroverd hebt? Begin vanaf vandaag te zeggen dat je een glas water veroverd hebt.”
Als de mens de gekoesterde doelen bereikt, wordt hij bewust dat ze veel dingen met zich meebrengen. Als voorbeeld, je hele leven heb je geprobeerd geld te verdienen, denkend dat op een dag als je het zult hebben, je relaxed zult kunnen leven. Maar je bent je hele leven gespannen geweest – spanning is je discipline geworden – en op het einde van je leven als je al het geld hebt bemachtigd wat je wenste, kun je niet ontspannen. Het hele leven gedisciplineerd in spanning en benauwdheid en zorg laten je nu niet ontspannen.
Dus ben je geen winnaar, je bent een verliezer. Je verliest je eetlust, je vernietigt je gezondheid, je vernietigt je gevoeligheid, je ontvankelijkheid. Je vernielt je esthetisch gevoel – want er is geen tijd voor deze dingen die geen dollars produceren.
Je rent achter dollars – wie heeft er tijd om naar de rozen te kijken? En wie heeft tijd om naar de vogels in hun zweefvlucht te kijken? En wie heeft tijd om naar de schoonheid van menselijke wezens te kijken?
Je stelt al deze dingen uit zodat op een dag, als je alles hebt je zult ontspannen en genieten. Maar tegen de tijd dat je alles hebt, ben je een bepaald soort gedisciplineerd persoon geworden – die blind is voor rozen, die blind is voor schoonheid, die geen muziek kan genieten, die niet in staat is dansen te begrijpen, geen poëzie kan verstaan, die alleen dollars begrijpt. Maar deze dollars geven geen bevrediging.
Dit is de reden van depressie. Daarom komt het alleen voor in de ontwikkelde landen en enkel in de betere klasse van de ontwikkelde landen – in die landen zijn ook arme mensen, maar zij lijden niet aan depressies – en nu kun je een mens geen hoop meer geven om zijn depressie te verwijderen omdat hij alles heeft, meer dan je kunt beloven.
Zijn toestand is werkelijk betreurenswaardig. Hij dacht nooit aan de implicaties, hij dacht nooit wat het met zich mee zou brengen, hij dacht nooit over wat hij zou verliezen door het winnen van geld. Hij had nooit gedacht dat hij alles zou verliezen wat hem gelukkig had kunnen maken enkel omdat hij al deze dingen opzij geduwd heeft. Hij had geen tijd en de competitie was hard en hij moest hard zijn.
Op het laatst merkt hij dat zijn hart dood is, zijn leven is zinloos. Hij ziet niet dat er een mogelijkheid van enige verandering in de toekomst is, want ‘wat is er meer… ?‘
Ik was vaak in Sagar te gast in het huis van een erg rijk man. De oude man was erg mooi. Hij was de grootste bidi fabrikant van heel India. Hij had alles wat je maar voor kan stellen, maar hij was absoluut niet in staat ergens van te genieten.
Vreugde is iets dat gevoed moet worden. Het is een zekere discipline, een zekere kunst – hoe te genieten – en het vraagt tijd om met de grote dingen van het leven in contact te komen.
Maar de mens die achter geld aanrent ziet alles over het hoofd wat de deur naar het goddelijke is, en eindigt aan het einde van de weg waar niets anders op hem wacht dan de dood.
Zijn hele leven was hij ellendig. Hij tolereerde het, gaf het geen aandacht in de hoop dat dingen zouden veranderen. Nu kan hij het niet ontkennen en kan het niet meer tolereren want morgen is er alleen maar de dood en niets anders. En de verzamelde ellende van een heel leven die hij genegeerd heeft, het lijden dat hij veronachtzaamd heeft, explodeert in zijn wezen.
De rijkste mens, is in een zekere zin de armste mens in de wereld.
Rijk zijn en niet arm te zijn is een grote kunst.
Arm zijn en toch rijk te zijn is de andere kant van de kunst.
Er zijn arme mensen die je enorm rijk zult vinden. Zij hebben niets , maar ze zijn rijk. Hun rijkdom is niet in dingen maar in hun wezen, in hun Multi dimensionale ervaringen.
En er zijn rijke mensen die alles hebben maar absoluut arm, hol en leeg zijn.
Diep van binnen is enkel een kerkhof.
Het is niet een depressie van de maatschappij want dan zou het ook de armen raken; het is eenvoudig de natuurlijke wet, en de mens zal het nu moeten leren. Tot nu toe was er geen reden voor, want niemand had een punt bereikt waarop hij alles had, terwijl er van binnen complete duisternis was en onwetendheid.
Het eerste ding in het leven is om betekenis te vinden in het huidige moment.
De fundamentele karakteristiek van je wezen zou liefde moeten zijn, het je verheugen, het vieren. Dan kun je alles doen: dollars zullen het niet vernietigen. Maar je duwt alles opzij en rent eenvoudigweg achter dollars aan denkend dat dollars alles kunnen kopen. En dan merk je op een dag dat ze niets kunnen kopen – en je hebt je hele leven gewijd aan dollars.
Dit is de oorzaak van depressie.
En in het bijzonder in het Westen gaat de depressie heel erg diep. In het Oosten zijn er rijke mensen geweest, maar er was een bepaalde dimensie beschikbaar. Als de weg naar rijkdom tot een eind kwam bleven ze daar niet vastgeplakt zitten; ze begaven zich in een nieuwe richting. Die nieuwe richting hing in de lucht, al eeuwenlang beschikbaar.
In het Oosten zijn de armen in een erg goede conditie, en de rijken zijn in een geweldig goede conditie geweest. De armen hebben tevredenheid geleerd zodat ze zich niet druk maken om ambities achterna te hollen. En de rijken hebben begrepen dat je op een dag alles achter je moet laten en op zoek moet gaan naar de waarheid, op zoek naar betekenis.
In het Westen eindigt op het eind eenvoudig de weg. Je kunt teruggaan, maar teruggaan zal je depressie niet helpen. Je hebt een nieuwe richting nodig.
Gautama de Boeddha, Mahavira, of Parshvanath – deze mensen waren op het hoogtepunt van rijkdom, en zagen toen dat het bijna een last is. Er moet iets anders gevonden worden voordat de dood je wegneemt – en zij waren moedig genoeg om afstand van alles te doen.
Hun renunciatie is misverstaan. Zij deden dit omdat ze geen enkel moment moeite wilden doen voor geld, voor macht – want ze hadden de top gezien en dat daar niets te vinden was. Zij gingen naar de hoogste sport van de ladder en vonden dat het nergens naar toe leidde; het is enkel een ladder die nergens naar toe leidt.
Als je ergens in het midden bent, of lager dan het midden, heb je hoop omdat de andere sporten hoger zijn dan de jouwe. Er komt een punt wanneer je op de hoogste sport bent en er alleen maar zelfmoord of krankzinnigheid is – of hypocrisie: je gaat door met lachen totdat de dood je wegneemt, maar diep van binnen weet je dat je jouw leven hebt verspild.
In het Oosten is depressie nooit een probleem geweest. De armen leerden genieten van het weinige wat ze hadden, en de rijken leerden dat het hebben van de hele wereld aan je voeten niets voorstelt – je moet op zoek gaan naar betekenis, niet naar geld.
En zij hadden tradities: duizenden jaren zijn mensen op zoek gegaan naar de waarheid en hebben deze gevonden. Het is niet nodig om wanhopig te zijn, een depressie te hebben – je moet je enkel in een onbekende dimensie begeven. Ze hebben er nooit een onderzoek naar gedaan – maar als ze beginnen de nieuwe dimensie te onderzoeken, betekent dat een reis naar binnen, een reis naar je eigen zelf. Alles wat zij verloren hebben begint dan terug te komen.
Het Westen heeft dringend behoefte aan een grote beweging van meditatie; anders zal deze depressie mensenlevens gaan kosten. En deze mensen zullen de getalenteerde mensen zijn – want zij bereikten macht, zij hadden succes met geld verdienen, zij brachten tot stand wat zij maar wilden … de hoogste graden van opleiding. Dit zijn talentvolle mensen – en zij voelen zich allen wanhopig.
Dit gaat erg gevaarlijk worden want de meest getalenteerde mensen zijn niet meer enthousiast over het leven, en de ongetalenteerde mensen zijn wel geestdriftig maar zij hebben zelf niet de talenten om macht, rijkdom, opleiding en aanzien te verkrijgen. Zij hebben de talenten niet, dus lijden zij, zich gehandicapt voelend. Zij veranderen in terroristen, zij geven zich enkel uit wraak over aan onnodig geweld – omdat ze niets ander kunnen doen. Maar ze kunnen vernietigen. En de rijken zijn bijna bereid zich aan een boom op te hangen omdat er voor hen geen reden is om te leven. Hun harten hebben lang geleden gestopt met kloppen. Ze zijn enkel lijken – mooi gedecoreerd, zeer geacht, maar uiterst leeg en futiel.
Het Westen is werkelijk in een veel slechtere conditie dan het oosten – ofschoon voor hen die het niet begrijpen lijkt dat het Westen in een betere toestand verkeert omdat het Oosten arm is. Maar armoede is niet zo’n groot probleem als het falen van rijkdom; dan is een mens echt arm. Een gewoon arm mens heeft tenminste dromen, hoop, maar de rijkaard heeft niets. Wat er nodig is, is een grote golf van meditatief bewustzijn die elke mens bereikt.
En in het Westen gaan deze mensen die depressief zijn naar de psychiaters, therapeuten en allerlei soorten charlatans die zelf depressief zijn, meer nog dan hun patiënten – natuurlijk, want de hele dag horen zij over depressie, wanhoop en zinloosheid. En bij het zien van zoveel getalenteerde mensen in zo’n slechte staat, beginnen zijzelf hun levenskracht te verliezen. Ze kunnen het niet helpen; zij hebben zelf hulp nodig.
De functie van mijn school hier is om mensen klaar te maken met meditatieve energie en hen de wereld in te sturen enkel als voorbeeld voor hen die depressief zijn. Als zij kunnen zien dat er mensen zijn die niet depressief zijn – maar in tegendeel, enorm vreugdevol – kan er misschien in hen een hoop geboren worden. Nu kunnen ze alles hebben en is er geen reden tot bezorgdheid.
Ze kunnen mediteren.
Ik leer geen renunciatie van je rijkdom of wat dan ook. Laat alles zijn zoals het is. Voeg alleen een ding meer toe aan je leven. Tot nu toe heb je alleen dingen aan je leven toegevoegd. Voeg nu iets toe aan je wezen – en dat zal de muziek zijn, dat zal het wonder verrichten, dat zal de toverkracht zijn, dat zal een nieuwe opwindende gebeurtenis creëren, een nieuwe jeugd, een nieuwe frisheid.
Het is niet onoplosbaar. Het probleem is groot, maar de oplossing is erg eenvoudig.
Vraag 2
GELIEFDE OSHO,
SOMS ZEGGEN MENSEN DAT ZIJ IN MIJN GEZICHT DAT VAN EEN HEEL OUDE, HARDE HEKS ZIEN. EN IK HEB BINNEN IN MIJ EEN DIEP BEGRAVEN WRAAKZUCHTIGE, KOUDE WOEDE TEGEN ALLE MANNEN DIE OOIT VROUWEN GEDWONGEN, VERKRACHT, GEDOOD OF GEPIJNIGD HEBBEN. DIT VOELT ALS IETS DAT IK AL LEVENS IN MIJ DRAAG, EN DE REALISATIE ERVAN IS ERG PIJNLIJK. IS HET EEN ONBEKEND DEEL VAN MIJZELF, EEN GEMENE PERSOONLIJKHEID IN DE KAST? ALS DIT ZO IS, HELP ME DAN ALSTUBLIEFT DEZE OUDE HEKS TE ONTHULLEN EN TOT VRIEND TE MAKEN.
Het eerste waarover duidelijkheid moet bestaan is dat het de Christenen waren die het woord ‘heks’ veroordeelden, anders was het een van de meest gerespecteerde woorden, evenzo gerespecteerd als ‘mysticus’—een wijze man. Het betekende eenvoudig een wijze vrouw, de parallel van een wijze man.
Maar in de Middeleeuwen werd het Christendom geconfronteerd met een gevaar. Er waren duizenden vrouwen die veel wijzer waren dan de bisschoppen, kardinalen en de paus. Zij kenden de kunst van het transformeren van mensenlevens.
Hun hele filosofie was gebaseerd op liefde en het transformeren van seksuele energie – en een vrouw kan dat makkelijker doen dan een man. Per slot van rekening is zij een moeder en zal altijd een moeder zijn. Zelfs een kleine baby heeft de kwaliteit van moederlijkheid.
De kwaliteit van moederlijkheid is niet iets wat leeftijd gebonden is, het is deel van het vrouw zijn. En de transformatie heeft een liefdevolle atmosfeer nodig, een heel moederlijke overdracht van energieën. Voor het Christendom was het een concurrent. Het Christendom had niets te bieden in vergelijk hiermee – maar het Christendom had de macht.
Het was tot dan toe een mannenwereld; en zij besloten alle heksen te vernietigen. Maar hoe hen te vernietigen? Het was niet een zaak van het doden van een vrouw maar van duizenden vrouwen. Dus werd er een speciale gerechtelijke commissie van onderzoek ingesteld, om uit te vinden wie een heks was.
Elke vrouw waarvan Christenen zeiden dat ze invloed op mensen had en die door mensen werd gerespecteerd werd gepakt en gemarteld. – en wel zo erg dat ze moest bekennen. Ze stopten niet met martelen totdat ze bekende dat ze een heks was. En volgens de Christelijke mind, de Christelijke theologie werd de betekenis van heks veranderd: een heks is iemand die een seksuele relatie heeft met de duivel.
Je hoort nu nooit meer van enige duivel die een seksuele relatie heeft met een vrouw. Of de duivel is een christelijke monnik geworden, een celibatair, of … wat is er met de duivel gebeurd? Wie was het die seksuele relaties had met duizenden vrouwen? En deze vrouwen waren meestal oudere vrouwen. Het lijkt niet erg redelijk. Wanneer er jonge en mooie vrouwen beschikbaar waren, waarom zou de duivel naar de oude, erg oude vrouwen gaan?
Maar om een heks te worden, was een lange training nodig, een lange discipline, een lange ervaring. Dus tegen de tijd dat een vrouw een heks was – een wijze vrouw – was ze oud; ze had alles opgeofferd om die wijsheid te bereiken, die alchemie.
Ze dwongen deze arme oude vrouwen tot het zeggen dat ze seksuele gemeenschap met de duivel hadden. Velen van hen probeerden tot het uiterste … maar de marteling was te hevig.
Toen mijn rug er slecht aan toe was, begonnen Devaraj en andere sannyasins die in lichamelijk werk getraind zijn, met tractie op mij, en ik informeerde: “Wat is tractie? Hoe werd het uitgevonden?” Zij hadden geen idee. Het werd in de Middeleeuwen uitgevonden door Christenen die de heksen martelden – hun lichamen werden van beide kanten uitgerekt en steeds maar verder door gerekt totdat het ondraaglijk werd. Velen werden bewusteloos; velen stierven op de tractie machine. Maar het werd terloops uitgevonden dat veel oudere vrouwen die de tractie kregen rugproblemen hadden gehad; wanneer ze eruit kwamen was het rugprobleem verdwenen. Dus nu gebruiken de Christenen het niet meer, maar dokters doen het. Nu is het een deel van de medische wereld.
Ze martelden deze vrouwen op veel lelijke manieren, enkel om een ding: zij moesten bekennen. De vrouwen gingen door met proberen te zeggen dat ze niets met de duivel te maken hadden, dat er niets te bekennen viel. Maar niemand luisterde naar hen; ze gingen gewoon door met martelen. Er komt een punt dat het beter voelt te bekennen dan onnodig iedere dag dezelfde kwelling te lijden . En het zou het hele leven doorgegaan zijn. Eens bekende een vrouw dat ze een heks was en in een seksuele relatie met de duivel was, haar marteling werd gestopt en ze werd voor de rechtbank gebracht – een speciale rechtbank gemaakt door de paus – en voor de rechtbank moest ze nu bekennen. En als ze eenmaal voor de rechtbank bekend had, was de rechtbank in staat haar te straffen – want het is in de ogen van het Christendom de grootste misdaad.
In feite, zelfs als de vrouw een seksuele relatie met de duivel had, gaat het niemand anders wat aan – en het is geen misdaad, want ze doet niemand kwaad. En de duivel heeft nooit bij enig politie bureau geklaagd, ‘Die vrouw is gevaarlijk.’ Met welk gezag bracht het Christendom deze vrouwen op de brandstapel?
De enige straf was levend verbrand te worden zodat geen andere vrouw nog een heks durfde te zijn. Zij vernietigden duizenden vrouwen en verwijderde zo een erg belangrijk deel van de mensheid. En de wijsheid die deze vrouwen bezaten – hun boeken, hun methoden, hun technieken van het transformeren van de mens, transformeren van de menselijke energie….
Dus het eerste wat begrepen moet worden is: denk niet dat heks een kwalijk woord is. Het is achtenswaardiger dan ‘paus’ – want ik denk niet dat een paus een man is die je wijs kunt noemen; ze zijn slechts papagaaien en niets anders. Het is mogelijk dat het verband houdt met je vorige leven, en de wond is zo diep geweest dat er nog herinneringen in je onderbewuste doorgaan je eraan te herinneren. En dat creëert de haat voor mannen, want wat je aangedaan is gebeurde door mannen.
Dus het is een eenvoudige associatie, maar die associatie moet je laten vallen. Het werd niet door mannen gedaan, het werd gedaan door Christenen. En Christenen hebben zoveel misdaden gepleegd, en gaan door dat te doen. Het is ongelooflijk.
Net nu is er in de Verenigde Staten een zaak in de rechtbank tegen de Katholieke kerk,want zij kunnen geen belastingvrijstelling hebben als zij, op een of andere manier, proberen deel te nemen aan de politiek. En zij zijn op elke manier bij de politiek betrokken. Zij hebben hun lobbyisten in de senaat, in het congres; zelfs de president, Ronald Reagan, is een fundamentalistische Christen, dus zij zullen hem zeker wel beïnvloeden, want dat is een fanatieke sectie van het Christendom.
De magistraat was overtuigd door al het bewijs dat door een kleine groep bevrijde mensen -- bevrijd van het Christendom -- was getoond, dat die mensen lobbyen en de wet beïnvloeden, het gouvernement beïnvloeden en dat hun vrijstelling van belasting ingetrokken zou moeten worden.
De magistraat zei hen dat ze honderdduizend dollar per dag boete zouden krijgen, zolang als er geen antwoord kwam. Maar dit is zoals de wereld is: na zeven dagen veranderde de magistraat zijn uitspraak – “Zij zullen geen boete krijgen, ze kunnen eenvoudig antwoorden.”
Welnu, dat is opnieuw bewijs dat dwang van hogere regionen hem dwingt… dat dit te veel is in een Christelijk land. Dat is wat Ronald Reagan denkt – dat Amerika een Christelijk land is en de Christelijke waarden gerespecteerd moeten worden, en dit zou een veroordeling zijn van de hele Christelijke kerk. Dus geen boete; ze kunnen eenvoudig antwoorden of het waar is of niet. Maar het is nu bekend; het kan nu niet veel langer zo doorgaan. Ze zullen het feit moeten accepteren.
Onze commune werd vernietigd door de Christenen die zich achter de politici verscholen. Zij hebben geld, zij hebben stemmen, dus elke politicus is kwetsbaar voor hun invloed.
En zij doen overal op de wereld lelijke dingen. Ronald Reagan gaf een grote hoeveelheid oorlogsmateriaal aan Saoedi- Arabie, wat het congres afwees omdat het vreemd was – aan de ene kant geef je materiaal aan Israel, en aan de ander kant geef je oorlogsmateriaal aan de Mohammedaanse landen. Aan beide zijden wordt je oorlogsmateriaal gebruikt, dus heb je een goede markt gevonden. Mensen zullen gedood worden en je ouderwets oorlogsmaterieel – wat van geen enkel nut meer is – kun je verkopen. Wat moet je anders met dat oorlogsmateriaal? Iedere dag komen er nieuwe dingen, en wat er was is nu gedateerd.
Maar het aan beide zijden verkopen is eenvoudig absurd. Als je wenst dat Israel gered wordt, dan moet je geen materieel aan de Mohammedaanse landen verkopen. Maar daar gaat het niet om. Wie maalt er om Israel en wie om de Mohammedaanse landen? De werkelijke zorg is hoeveel dingen je kunt verkopen. President Ronald Reagan sprak het veto; hij gaat nog steeds verkopen.
De Verenigde staten hebben een verdrag met de Europese landen, NATO. Ronald Reagan heeft voorgesteld om chemische wapens te produceren, wat het lelijkste is wat je kunt doen. Slechts vijf van de zestien landen hebben tegen gestemd, maar dat maakt niet uit want de meerderheid is voor. En alle grote landen – Engeland, Frankrijk, Duitsland – zijn voor.
Als er chemische wapens in de oorlog gebruikt worden, is het gevaarlijker en lelijker – meer onmenselijk. Bijvoorbeeld, er wordt geen bom gegooid, maar chemische gas zal vrijgelaten worden in de stad en wie dat gas inademt zal onmiddellijk sterven.
Er zijn gassen die alleen je gebeente zullen doen smelten; je zult leven, maar al je beenderen zullen smelten. Dus zul je enkel een zak worden zonder gebeente. Wat voor soort leven zal die mens hebben als al zijn beenderen weg zijn? Hij kan niet lopen, hij kan niet zitten; hij kan alleen liggen.
En ze gaan door met praten over waarheid, praten over God … en zeggen leugens.
Dokters uit het Westen zijn nu naar Kiev gegaan en hebben uitgevonden dat Sovjet Rusland de juiste informatie heeft gegeven over de ramp in hun kerncentrale. Slechts twee personen stierven, en Amerika slaagde erin de hele wereld met hun nieuws media te beïnvloeden dat tweeduizend mensen zouden zijn gestorven. Er is een grens aan overdrijving – twee mensen werden tweeduizend! En nu zijn Westerse experts daarheen gegaan en zij hebben bevestigd dat er enkel twee mensen omgekomen zijn. Vier mensen stierven later, dus in het geheel zijn er zes mensen omgekomen.
En dit zijn religieuze mensen die op allerlei manieren de wereld willen bedriegen, de menselijke mind bedriegen en met lelijke leugens verontreinigen. Dus wees niet tegen mannen als zodanig; enkel tegen Christelijke wreedheid zijn is genoeg.
En wees niet bang dat er iets niet goed met je is. Het moet een herinnering zijn. Je kunt door hypnose gaan zodat je beter gaat herinneren. Dat zal op beide manieren helpen: je zult niet meer voelen dat je zulke slechte, lelijke ideeën hebt, en ten tweede zal het je helpen een duidelijk onderscheid te maken tussen mannen en Christenen.
Nu zijn alle Europese landen Christelijk en zij zijn bereid voor een chemische oorlog. En ze zullen doorgaan met lezen, ”Bemin je vijanden, bemin je buurman,” en ze zullen doorgaan in hun kerken te bidden… en ze zullen een chemische dood voor miljoenen mensen voorbereiden. En het initiatief is van een Christelijke fundamentalist.
Ronald Reagan werd opgevoed in een Christelijke fundamentalistische school, en is sindsdien niet meer verder gegroeid. Hij is nog steeds achterlijk.
Je kunt de Christelijke mind zien: Amerikanen werden gevraagd: “Als je jouw hersenen zou willen veranderen, met wie zou je ze dan willen ruilen.” God kwam als laatste. Niemand interesseert zich voor God; dat kon je op die manier zien.
Als je het iemand direct vraagt, dan zal hij ervoor vechten dat God het opperste wezen is. Maar op een indirecte manier werden ze gepakt. Ronald Reagan ligt voor op God, voor op Jezus Christus. Jezus Christus en God – zij zijn enkel ficties, zelfs in de Christelijke mind. Anders zou bij de stemming God als eerste gekomen zijn – hij zou zelfs geen tweede kunnen zijn – en Jezus zou tweede geworden zijn. En er zijn honderden mooie mensen in de wereld: Ronald Reagan kan er echt niet bij horen.
Maar gedurende tweeduizend jaar heeft het christendom mensen gedood in de naam van religie, in de naam van God, in de naam van Christus, in de naam van de natie – dus is het perfect goed om hen te veroordelen. Maar niet elke man is een Christen. Christen zijn is een degradatie; het is onmenselijk worden.
Maar het zal goed zijn door een hypnose proces te gaan en meer duidelijk te krijgen. Misschien kun je herinneren wat de technieken van de heksen waren – hoe zij functioneerden, op wat voor wijze zij andere mensen veranderden – want tenzij zij een gevaar voor het Christendom waren, zou het Christendom hen niet gedood hebben.
Ht was een echt gevaar, want het Christendom heeft vergeleken hiermee niets te bieden.
|
