De Doodstraf: geen straf, maar wraak

Als moord verkeerd is, dan maakt het geen verschil of zij begaan wordt door een mens of door de maatschappij en haar gerechtshof. Iemand doden is zeker een misdaad. Doden als straf is een misdaad begaan door de maatschappij tegen een enkel individu, dat hulpeloos is. Ik kan het geen straf noemen, het is een misdaad.

Uit: From Darkness to Light, # 4.

Rajneeshpuram, 3 maart, 1985

Geliefde Osho,

Wilt u alstublieft commentaar geven op de doodstraf?

De doodstraf is een steeds sterker bewijs van het onmenselijke gedrag van de ene mens ten opzichte van de andere. Het toont aan dat de mens nog steeds in het barbaarse tijdperk leeft. Beschaving blijft een idee - het is geen realiteit geworden.
De doodstraf is zo idioot dat je die in alle aspecten moet bekijken om te begrijpen waarom zoiets idioots in alle beschavingen, culturen en naties heeft kunnen blijven bestaan. Zelfs in een paar landen waar men hem had laten vallen, heeft men hem weer opnieuw geaccepteerd. In enkele andere landen waar hij verdwenen is, heeft men hem vervangen door levenslange gevangenisstraf -- hetgeen erger is dan de doodstraf zelf. Het is beter om in een enkel moment te sterven dan vijftig, zestig jaar lang dood te blijven gaan.
De doodstraf veranderen in levenslange straf wijst niet in de richting van beschaving, het is eerder nog dieper de barbaarse onmenselijke duisternis en onbewustheid ingaan.

Het eerste wat je moet bedenken is dat de doodstraf niet echt een straf is. Als je het leven niet als beloning kunt geven, kun je ook de dood niet als straf geven. Dit is een simpele logica, er kunnen geen twee meningen over bestaan. Als je mensen het leven niet kunt geven, welk recht heb je dan om hun leven te nemen? Ik moet aan een waar gebeurd verhaal denken. Het gebeurde dat twee misdadigers op zoek waren naar een schat die verborgen was in een kasteel. Veel mensen hadden het geprobeerd maar niemand had de weg gevonden; op de een of andere manier waren deze criminelen op de schat gestuit. De schat was zo geweldig dat een van de twee niet bereid was om hem te delen. De enige manier was om de ander te doden, maar bij het doden van de ander zou hij betrapt kunnen worden. Er dreigde gevaar en nu kon hij geen risico nemen omdat de hele schat in zijn handen was.

Hij verzon een hele slimme manier. Hij verdween en verspreidde het gerucht dat hij vermoord was en hij liet al het bewijs achter dat zou aantonen dat zijn vriend de moordenaar was. De vriend werd gepakt met alle bewijsstukken: zijn revolver was er; twee kogels ontbraken en zijn vingerafdrukken zaten op de revolver. Zijn zakdoek met zijn naam erop geborduurd was gevallen… En alleen hij wist de plaats waar deze vriend zich in de oerwouden voor de politie verborgen hield, want ze hadden ook andere misdaden gepleegd en er was een prijs op hun hoofden gezet of ze nu dood of levend gevangen zouden worden.

Hij kon zijn onschuld niet bewijzen; daar was geen enkele mogelijkheid voor -- alles ging tegen hem in. Hem werd de doodstraf opgelegd. Hij wist dat hij zijn vriend niet vermoord had; hij wist dat dit hele geval een complot was.

Zijn vriend was niet dood; het was alleen om de hele schat te kunnen behouden, dat de vriend hem op een legale manier uit de weg had geruimd.

Maar hij ontsnapte uit de gevangenis voordat hij geëxecuteerd werd. Na twaalf jaar liep hij het gerechtshof binnen, het dode lichaam van een heel beroemd politicus, een rijk man uit de stad achter zich aanslepend en hij vertelde het hof - het was dezelfde rechter - "Ik heb deze man vermoord en sta er op dat u me straft. Maar laat me u eerst het hele verhaal vertellen. Ik ben de man die u twaalf jaar geleden ter dood hebt veroordeeld. Ik ben uit de gevangenis ontsnapt omdat ik absoluut onschuldig was, maar ik had geen bewijs."

In feite is er nooit enig bewijs van onschuld. Bewijzen zijn voor de misdaad of tegen de misdaad, maar onschuld kent geen bewijs.

Hij zei, "Ik heb nu een moord gepleegd op de man die je me twaalf jaar geleden ten laste hebt gelegd - dit is de man. Als uw eerste oordeel juist was dan kunt u me niet weer straffen voor dezelfde moord want die man werd twaalf jaar geleden vermoord.
En als uw eerste oordeel niet juist was, hoe kunt u er zeker van zijn dat uw tweede oordeel juist zal zijn?"

Kun je een man straffen die dezelfde man tweemaal vermoordt? Dat is werkelijk een erg moeilijk geval. Hij zei, " De enige misdaad die ik heb begaan is om uit de gevangenis te ontsnappen, maar kun je dat een misdaad noemen? Wanneer je een onschuldige man met de dood bestraft, wie is dan de misdadiger - u of ik?

"En deze man smeedde het hele complot; hij zorgde voor al die bewijzen, want hij had mijn revolver, hij had mijn zakdoek. Hij zorgde voor al die bewijzen, ontsnapte hier vandaan met de schat die we beiden hadden gevonden en werd een rijk en beroemd man. Hij veranderde zijn naam, zijn uiterlijk, hij schoor zijn baard af, veranderde zijn kapsel en werd een gerespecteerd man; hij opende een ziekenhuis, een school en hij bouwde een tempel. En dit is de man die er in slaagde het complot te smeden om aan te tonen dat hij vermoord was.

"Op die manier bleef hem de straf voor andere misdaden waarvoor de politie hem zocht bespaard; nu was hij vermoord - dus dat dossier was gesloten. Hij doodde twee vliegen in een klap: hij doodde mij, niet direct, maar door een wettelijke procedure. Hij gebruikte al jullie idioten om mij te vermoorden, zodat hij de eigenaar van de hele schat zou worden - en dat werd hij. Door dezelfde strategie verwijderde hij alle misdaden waarvan hij beschuldigd werd. Het dossier werd gesloten, de man was dood - natuurlijk werd zijn lichaam niet gevonden. De moordenaar was heel slim geweest, omdat hij een bekend misdadiger was."

Het verhaal heeft veel verwikkelingen. De man vroeg, "Als ik ter dood veroordeeld was en ik was niet ontsnapt en omgebracht, hoe zou de situatie dan nu zijn? Als bekend zou zijn geworden dat de man van wie men dacht dat hij vermoord was in leven is, zou u dan in staat zijn om me mijn leven terug te geven? Als u me mijn leven niet terug kunt geven, welk recht hebt u dan om het af te nemen?"

Er wordt gezegd dat de rechter ontslag nam, zich verontschuldigde tegenover de man en zei, "Misschien heb ik wel veel misdaden in mijn leven begaan."
Het blijft vreemd, dat in de hele wereld, tenzij je onschuld bewezen wordt, je schuldig bent. Dit druist in tegen alle menselijke idealen, democratie, vrijheid en respect voor individualiteit; het duist overal tegen in. De regel moet zijn: tenzij er bewezen wordt dat je schuldig bent, ben je onschuldig. Ja zo wordt het met woorden gezegd, maar in werkelijkheid is precies het omgekeerde het geval.

Bijvoorbeeld deze stad Rajneeshpuram is naar de mening van de procureur generaal van Oregon illegaal. Het is alleen maar een mening. Hij is geen rechter; hij moet voor het hof komen om het te bewijzen. Tenzij hij bewijst dat de stad illegaal blijkt te zijn, is de stad legaal en zijn wij onschuldig. Tenzij schuld bewezen wordt, is er geen bewijs van onschuld nodig. Maar dit is niet het geval.

Hoewel Amerika blijft opeisen de grootste democratie in de wereld te zijn, is het alleen maar gebral. Het Hooggerechtshof van Amerika blijft verklaren dat tenzij iemand schuldig is bevonden, hij onschuldig is. Onschuld heeft geen bewijs nodig; anders zou het onmogelijk zijn voor iemand om te leven. Als iedereen zijn onschuld moet bewijzen; anders is hij en schuldig mens en moet hij in de gevangenis gegooid worden omdat hij zijn onschuld niet kan bewijzen…..

Hoe bewijs je je onschuld? Onschuld is geen daad, het laat geen sporen na, geen bewijs. Dus het Hooggerechtshof zegt, "Dit is ons standpunt: tenzij iemand schuldig is bevonden, is hij onschuldig." Maar dit wordt alleen maar gezegd, omdat onze stad al door het bestuur van de staat en door het federale bestuur als illegaal beschouwd wordt - zonder dat het voor een gerechtshof is aangetoond.

De zaak bevindt zich nog steeds in het hof. Het is hun gerechtshof, maar ze kunnen zelfs de rechtszaak niet afwachten voordat ze een besluit nemen. Het federale bestuur is opgehouden om het geld te geven waar de stad recht op heeft; en niet alleen dat, het federale bestuur heeft gevraagd om het geld dat zij de laatste twee jaar hebben gegeven terug te geven. Twee jaar lang was de stad legaal. En wat voor ondersteuning hebben zij gegeven? - twee honderd en vijfenzestig dollars!

Ik wil graag dat de burgemeester van jullie stad het geld met rente terug geeft. Zo'n arm bestuur, dat zo'n geweldige steun aan de stad geeft, heeft zeker de rente van de heersende koers nodig over de geweldige som van twee honderd vijfenzestig dollar.
Deze dombo's denken, dat ze democratisch zijn.

Het bestuur van de staat is gestopt hun aandeel te geven. De staatsadvocaat heeft de autoriteiten bij de politie gedwongen om onze stad ook illegaal te verklaren. Dit is vreemd. Je hebt ons niet schuldig bevonden, je kunt ons niet schuldig bevinden; in feite heeft jullie eigen gerechtshof de stad onder alle benodigde wettelijke voorschriften in zich opgenomen. Twee jaar lang hebben jullie besturen - van de staat en van de federatie - de stad geaccepteerd, de politie getraind en ze hebben een afdeling van de politie in de stad. Jullie regelen de verkiezingen voor burgemeester en voor de consul. Alles wijst er op dat de stad legaal is. Er is alleen een man die politiek gezien meer macht wil hebben, die de volgende gouverneur wil worden, die ons nodig heeft. Zonder onze steun in Oregon kan niemand gouverneur worden. Maar onze steun is een vreemd soort steun: iedereen die een verkiezing wil winnen zal tegen ons moeten zijn. Alleen al tegen ons zijn is genoeg om de steun van alle tweeslachtige mensen, van alle christenen, van alle orthodoxe, conventionele mensen te winnen, van al diegenen die denken dat Oregon hun eigendom is. Alleen maar door tegen ons te zijn……

Zonder het in een hof aan te tonen - en zelfs als je het aantoont in een hof betekent dat niet dat je het bewezen hebt. We kunnen in beroep gaan. De zaak zal niet binnen twintig, dertig jaar beslist worden - niet eerder dan dat. Zij zal tot aan het Hoogste Gerechtshof van de verenigde staten moeten gaan.

We zullen ons op geen enkele manier laten vernederen. En als de wet ten gunste van ons is, staat het hele democratische concept achter ons, alle waarden die de democratie koestert zijn ons tot steun, er is helemaal geen reden om ……..Maar ze zijn al begonnen ons als illegaal te beschouwen.

Dit is hoe de mens steeds maar het ene zegt en precies het tegenovergestelde blijft doen. Hij praat over beschaafd zijn, cultuur hebben - hij is niet beschaafd en hij heeft geen cultuur. De doodstraf is daar het afdoende bewijs van.

Dit is de regel van een barbaarse maatschappij: oog om oog en tand om tand. Als iemand een van je handen afhakt, dan is in een barbaarse maatschappij er deze eenvoudige wet: een van zijn handen moeten ook afgehakt worden. Dit is eeuwen lang zo blijven voortbestaan. De doodstraf is precies dezelfde wet; Oog om oog. Als iemand ervan verdacht wordt iemand te hebben vermoord, dan moet ook hij vermoord worden. Maar het is vreemd: als iemand vermoorden een misdaad is, hoe kun je misdaad dan uit de maatschappij verdrijven door dezelfde misdaad weer te begaan? Er werd een man vermoord; nu zijn er twee vermoord. En het is niet zeker dat deze man die ene man heeft vermoord, want een moord aantonen is geen gemakkelijke zaak.

Als moord verkeerd is, dan maakt het niet uit of deze wordt begaan door één mens of door de maatschappij.

Doden is zeker een misdaad. Doden als straf is een misdaad begaan door de maatschappij tegen een enkel individu, die hulpeloos is. Ik wil het geen straf noemen, het is een misdaad.

En je kunt begrijpen waarom die begaan wordt: het is wraak. De maatschappij neemt wraak omdat de man de regels van de maatschappij niet volgde, is de maatschappij is bereid om hem te vermoorden.

Maar niemand wil inzien, dat wanneer iemand een moord pleegt, dit betekent dat de man psychologisch ziek is. In plaats van hem naar een gevangenis te sturen of te laten executeren zou hij naar een kliniek gestuurd moeten worden waar men voor hem kan zorgen - lichamelijk, psychologisch en spiritueel. Hij is ziek. Hij heeft alle medeleven van de maatschappij nodig; er is geen kwestie van bestraffing, van straf.
Ja, het is waar, er is een mens vermoord; maar daar kunnen we niets meer aan doen. Denk je dat door deze mens ook te vermoorden die ander weer tot leven zal komen? Als dat mogelijk was, zou ik er helemaal achter staan om deze man te verwijderen - hij is het niet waard om deel van de samenleving te zijn - en de ander zou weer tot leven gebracht moeten worden.

Maar dat gebeurt niet. De ander is voor altijd weg; er is geen manier om hem te laten herleven.

Ja, je kunt een ding doen, je kunt deze man ook vermoorden. Je probeert bloed met bloed schoon te wassen en modder met modder. Je bent je niet bewust van wat er veelvuldig in de geschiedenis is gebeurd.

Drie honderd jaar geleden werd er in veel culturen gedacht dat de idioot maar deed alsof. In veel andere culturen dacht men dat hij door geesten bezeten werd.. In weer andere culturen dacht men dat hij gek was, maar te behandelen met straf. En dit waren de drie manieren waarop er voor gekke mensen gezorgd werd.

Ze werden behandeld met slaag - rare behandeling! - en door aderlating. Nu geef je bloedtransfusies; men placht precies het tegenovergestelde te doen - ze waren gewoon precies het tegenovergestelde te doen - ze waren gewend om het bloed uit de mens te weg te laten gaan. Er werd gedacht dat hij te veel energie had. Natuurlijk werd hij zwak nadat zijn bloed uit hem gestroomd was; hij begon tekenen van zwakte te vertonen omdat er zoveel bloed was weggenomen en men dacht dat men hem van zijn gekte genezen had. Door een mens te slaan, gebeurde het natuurlijk af en toe wel eens dat deze bij zinnen kwam. Het is bijna alsof iemand slaapt en je begint hem te slaan en hij wordt wakker. Iemand die gek is, is uit zijn bewuste staat van zijn geraakt. Als je hem behoorlijk hard slaat, kan het af en toe gebeuren dat hij weer tot bewustzijn komt. Dat werd een bewijs dat slaan de juiste behandeling was. Maar het gebeurde alleen af en toe; in negen negentig procent van de gevallen werd er onnodig geslagen. Maar die ene uitzondering was de regel.

Er werd gedacht, dat hij door geesten of spoken bezeten was; dan moest je hem ook slaan, want als hij bezeten wordt door geesten, dan zal het slaan de geesten raken, niet hem. Je bent hem niet aan het slaan. Je slaat in werkelijkheid de geesten die bezit van hem namen en vanwege het slaan zullen ze er van door gaan. En af en toe, echt heel af en toe, dat is in een procent van de gevallen. Niet meer dan dat….
Ik ben op een plek geweest - die was erg beroemd vanwege gekke mensen.

Honderden gekke mensen werden naar die plek gebracht. Het was aan de oever van een rivier, een tempel en de priester moet gedurende minstens een paar honderd jaar slager zijn geweest. Hij zag eruit als een slager en hij gaf een goed pak slaag. De mensen die gek waren, werden geketend, ze kregen een goed pak slaag, geen voedsel en hele sterke laxeermiddelen. En ik heb af en toe iemand bij zinnen zien komen.

Sterke laxeermiddelen gedurende een paar dagen en geen voedsel reinigde dan zo zijn inwendige systeem. Slaag bracht hem weer een beetje bij bewustzijn. Geen voedsel, dus honger. Een hongerig mens kan zich niet veroorloven gek te zijn want zijn lichaam wordt zo gekweld. Om gek te worden moet je een beetje comfort in je levenssituatie hebben. Je kunt het zien: hoe comfortabeler de maatschappij, hoe luxueuzer en overvloedig een cultuur is, des te meer mensen er gek worden. Hoe armer een maatschappij is - op de rand van dood en honger- des te minder mensen er gek worden. Voor gekte is in de eerste plaats een mind nodig. Maar een des hongerig mens heeft niets om de mind te voeden. Hij is ondervoed: zijn mind is niet in de situatie om dol te draaien. Daarvoor heeft de mind meer energie nodig dan gewoonlijk in het leven wordt gebruikt.

Gekte is een ziekte van rijke mensen. Arme mensen kunnen zich dat niet veroorloven.
Dus wanneer je iemand hongerig houdt en hem laxeermiddelen geeft, wordt zijn inwendige systeem gereinigd en hij krijgt zo'n honger dat hij lichaamsgericht wordt. Hij vergeet de mind, nu is het lichaam aan de orde. Hij is niet langer geïnteresseerd in de mind en in de spelletjes van de mind.

Gekte is een spel van de mind.

Dus af en toe heb ik mensen daar zien genezen, maar die ene procent die genezen was, verspreidde het gerucht overal rond en honderden mensen kwamen daar dan naar toe. De tempel werd heel rijk. Ik ben daar heel vaak gaan kijken, maar ik ben er maar eenmaal een man tegen gekomen die genezen was; anderen gingen alleen maar verslagen terug naar hun huis, hongerig, ondervoed, zieker en meer verzwakt. Velen stierven door de behandeling van die priester.

Maar in India is het geen misdaad als je sterft wanneer de behandeling wordt gegeven in een tempel, een heilige plaats, door een priester; in feite ben je goed af dat je sterft op een heilige plaats. je zult op een hoger niveau van bewustzijn wedergeboren worden; dus is het geen misdaad.

Maar ik sprak overal waar ik kwam tegen die man en ik zei. "Dit is absoluut crimineel. Hoe durft hij of welke medische kwalificaties heeft hij? Is hij psychiater, psycholoog? Hij is alleen maar een priester." Maar priesters hebben gekke mensen eeuwen lang op dezelfde manier over de hele wereld zo behandeld.

Nu weten we, dat iemand die gek is niet op deze manier behandeld kan worden. Gekke mensen werden in de gevangenis gestopt, in geïsoleerde cellen. Dat gebeurt nog steeds over de hele wereld omdat we niet weten wat we moeten doen. Gewoon om onze onkunde te verbergen stopten we de gekke mens in de gevangenis, zodat we hem kunnen vergeten; we kunnen tenminste doorgaan met negeren dat hij bestaat.

In mijn stad was een oom van een vriend van mij gek. Het waren rijke mensen. Ik kwam vaak bij hen thuis, maar ik kwam er pas na jaren achter dat een van zijn ooms in een kelder werd vastgehouden, geketend en wel.

Ik vroeg: "Waarom?" Ze zeiden: "Hij is gek. Er waren maar twee manieren: of we houden hem in ons eigen huis, geketend….. En natuurlijk kunnen we hem niet geketend in huis houden; anders zullen er mensen langs komen en iedereen zal bezorgd zijn en zich ermee gaan bemoeien. En zijn kinderen, zijn vrouw die hun vader en echtgenoot zo zien…..En het is tegen de reputatie van onze familie om hem naar de gevangenis te sturen, dus vonden we deze manier: we hebben hem ondergronds gevangen gezet. Zijn voedsel wordt hem door een bediende gebracht; verder gaat er niemand naar hem kijken, niemand gaat hem opzoeken."

Ik probeerde mijn vriend over te halen" Ik zou je oom willen ontmoeten." Hij zei, "Maar ik kan niet met je meegaan - hij is een gevaarlijke man, hij is gek! Hoewel hij geketend is, kan hij van alles doen."

Ik zei, "Hij kan me hoogstens vermoorden. Blijf gewoon achter me zodat jij als ik vermoord word kunt ontsnappen, maar ik wil graag naar hem toe."

Omdat ik zo aandrong, kreeg hij het voor elkaar de sleutel van de bediende, die altijd zijn voedsel bracht, los te krijgen. In dertig jaar was ik de eerste persoon uit de buitenwereld, naast de bediende dan, die bij hem kwam; en die man is misschien gek geweest - dat kan ik niet zeggen - maar nu was hij niet gek. Maar niemand was bereid om naar hem te luisteren, want alle gekke mensen zeggen," We zijn niet gek."
Dus als hij tegen de bediende zei, "Zeg maar tegen mijn familie, dat ik niet gek ben," lachte de bediende enkel. Hij vertelde het zelfs aan de familie maar niemand nam er enige notitie van.

Toen ik de man bezocht en met hem sprak, was hij zo gezond als ieder ander in de wereld - misschien nog wel een beetje meer, want hij zei dit tegen me: "Dertig jaar hier te zijn is een geweldige ervaring voor me geweest. In feite voel ik me bevoorrecht dat ik uit jullie dwaze wereld vandaan ben. Zij denken dat ik gek ben - laat ze maar denken, daar schuilt geen kwaad in - maar in feite heb ik het geluk om uit jullie dwaze wereld vandaan te zijn. Wat denk jij er ervan?" zei hij tegen me.

Ik zei: "Je hebt absoluut gelijk. De wereld buiten is veel gekker dan je dertig jaar geleden achter liet. In dertig jaar heeft er in alles grote ontwikkeling plaats gevonden - ook in gekte. Je houdt er gewoon maar mee op om tegen de mensen te zeggen dat je niet gek bent; anders zullen ze je hier vandaan halen. Je leeft een perfect en mooi leven. Je hebt genoeg ruimte om te lopen….. "Hij zei, "Dat is de enige oefening die ik hier kan doen - lopen."
En ik begon hem de vipassana te leren. Ik zei, "Je bent in zo'n perfecte situatie om een boeddha te worden: geen zorgen, geen bemoeienissen, geen verstoringen. Je bent werkelijk begenadigd."

En hij begon de vipassana te doen. Ik vertelde hem, "je kunt hem zittend doen en je kunt hem lopend doen" en hij was wat vipassana betreft mijn eerste discipel. En je zult verrast zijn dat hij ook als discipel stierf - hij stierf in de kelder.

Tijdens de laatste keer dat ik in mijn dorp was, ging ik hem bezoeken. Hij zei, "Ik ben er klaar voor; initieer me nu maar. Mijn dagen zijn geteld en ik zou graag als je sannyasin sterven. Ik ben je discipel; twintig jaar lang ben je mijn meester geweest en wat je ooit hebt beloofd is in vervulling gegaan."

En je kon aan zijn gezicht en aan zijn ogen zien, dat hij niet dezelfde man meer was - een totale transformatie, een diepgaande verandering…..

Gekke mensen hebben methodes van meditatie nodig zodat zij uit hun gekte komen. Criminelen hebben psychologische hulp en spirituele steun nodig. Ze zijn diep van binnen werkelijk ziek en je bent zieke mensen aan het straffen. Het is niet hun fout. Als iemand moordt, betekent dat, dat hij lange tijd een neiging in zich heeft gedragen om te moorden. Het is niet zo, dat je ergens, zo maar, plotseling een moord begaat.
In een van de existentiële romans is er het volgende verhaal: er is een man opgepakt - in feite is het niet juist om 'opgepakt' te zeggen omdat hij nooit probeerde te ontsnappen. Hij doodde een voor hem onbekende man die aan het strand zat. Hij kwam van achteren op hem af en hij doodde hem met een dolk; de man stief ter plekke. De man was een totale vreemde; de moordenaar had zelfs tevoren nooit zijn gezicht gezien, omdat hij hem van achteren vermoordde; hij had geen idee wie hij vermoord had.

Het was een vreemd geval - het existentialisme is van grote betekenis geweest om vreemde gevallen aan het licht te brengen. Het hof vroeg de man, "Wij kunnen niet begrijpen, waarom je die man hebt vermoord." Hij zei, " Het is geen kwestie van 'waarom' - ik wilde het gewoon. Er zijn mensen die excuses proberen te vinden voor iets dat zij willen doen. Ik ben een eenvoudig mens: waarom zou je je druk maken over een excuus? - doe het gewoon als je het wilt doen."

Welnu, hij zegt iets dat geweldig belangrijk is. De mensen proberen een excuus te vinden: ze zijn bijvoorbeeld boos op je - ze denken dat zij boos op je zijn; dat is niet waar.

Ze droegen die boosheid in zich - het kookte in hen, ze zaten op een vulkaan. Ze zaten gewoon te wachten op iemand om een excuus te hebben: jij gaf hun het excuus en ze explodeerden Het lijkt alsof jij verantwoordelijk bent voor de explosie. Nee, je bent een toevallig excuus, je bent niet verantwoordelijk. Iemand anders zou hiervoor gezorgd hebben als jij dat niet had gedaan. Het is gewoon toeval dat jij nu langs kwam; anders zou iemand anders…..

Deze moordenaar zegt tegen het hof, "Ik ben een eenvoudig man; ik geef niets om rationalisaties en excuses - ik wil gewoon moorden. En het was inderdaad een opwindende ervaring. Toen ik met geweld de dolk in de rug van die man stak die ik niet kende en die niets verkeerds ten opzichte van mij heeft gedaan, toen het bloed uit zijn rug stroomde, had ik de grootste, de meest opwindende ervaringen van mijn leven.

"Ik ben volmaakt gelukkig: je kunt me elke straf geven die je wilt. Ik ga niet zeggen dat ik het niet gedaan heb, ik heb het gedaan. Ik wilde het al lang doen en het is goed dat ik het gedaan heb."

Welnu, wat wil je met deze man doen? Is hij een moordenaar of een psychiatrisch geval dat geen enkele opwinding in zijn leven heeft mogen ervaren?

Misschien heeft hij nooit liefde gekend, want als je het Sigmund Freud vraagt, zal hij zeggen dat de dolk niets anders is dan een symbool voor het mannelijke orgaan, en dat in de rug van de man drijven is gewoon een poging - pervers, maar het is een poging - om binnen te dringen in een ander lichaam. Dat is wat mensen overal ter wereld doen. De liefde bedrijven is in het lichaam van een ander binnen dringen.
Deze man is zeker niet goed in vorm, de dingen staan op hun kop, maar wat hij doet is gewoon een seksuele daad; het heeft niets met moord te maken. De moord vond plaats, dit is alleen maar een bijproduct.

En waarom wil een man het lichaam van een vrouw binnendringen? - omdat iedere implicatie weer zijn eigen implicaties heeft. Het is omdat de man geboren is uit het lichaam van een vrouw. Hij is uit het lichaam van een vrouw gekomen en hij heeft zich nooit meer zo comfortabel gevoeld en hij wil weer terug in de buik van de moeder. Iedere man is op zoek naar zijn moeders buik. Deze moordenaars zoeken ook naar de buik van de moeder - natuurlijk op een verkeerde manier, onnatuurlijk, maar daar zijn ze niet verantwoordelijk voor. Als er een moord plaats vindt, dan moet de maatschappij gestraft worden, dan moet de hele maatschappij de boete betalen.
Waarom gebeurde dit in deze maatschappij? Wat hebben jullie met de man gedaan dat hij een moord moest plegen? Waarom werd hij destructief? - want de natuur geeft iedereen energie die creatief is. Zij wordt alleen destructief wanneer ze geblokkeerd wordt, wanneer ze niet natuurlijk stromen mag. Wanneer energie ooit de natuurlijke richting op gaat wordt zij door de maatschappij gekeerd, wordt zij gehinderd; zij wordt in een andere richting geforceerd.

Spoedig is de man in de war. Hij weet niet wat wat is. Hij weet niet wat hij doet, waarom hij het doet. De originele redenen blijven ver weg op de achtergrond. Hij heeft zoveel wendingen gemaakt dat hij een legpuzzel is geworden. Niemand verdient de doodstraf, niemand verdient die.
In feite, niet alleen de doodstraf, geen enkele straf is juist omdat straf diegene nooit geneest. Iedere dag wordt het aantal misdadigers groter; iedere dag bouwen jullie meer gevangenissen. Dit is vreemd. Het zou niet zo moeten zijn.
Het zou precies andersom moeten zijn, omdat met zoveel gerechtshoven en zoveel straffen en zoveel gevangenissen, er minder misdaden zouden moeten zijn, er minder misdadigers zouden moeten zijn en langzaam aan zouden er minder gevangenissen moeten zijn, er minder gerechtshoven moeten zijn. Maar dat gebeurt niet.

Ik moet eraan denken, dat in Groot Brittanië precies honderd jaar geleden lijfstraf voor stelen de gewone gang van zaken was. En de straf moest gegeven worden op een openbaar plein zodat de mensen konden zien wat er gebeurt wanneer je steelt - gewoon om ze te leren. Het zou een les voor hen zijn, dat als je steelt er dit gebeurt: een openbare vernedering. De persoon in kwestie moest naakt zijn en gegeseld worden totdat er bloed uit zijn lichaam stroomde.

Maar wat gebeurde - precies honderd jaar geleden - was dat men de straf moest laten vallen omdat bleek dat als de menigte ter plekke was ……en duizenden kwamen bijeen om het te zien - dat geen goed teken was. Als duizenden mensen zo'n lelijke vertoning komen bekijken, geeft dat aan dat er iets in hen verkeerd is. Misschien willen ze ook graag iemand slaan die naakt is, maar ze hebben het lef niet; ze kunnen tenminste zien dat het gedaan wordt.

Dat is wat jullie overal aan het doen zijn Je houdt van voetbal je speelt het niet - er zijn beroepsvoetballers - je kijkt ernaar. Je raakt geïdentificeerd met een bepaald voetbalteam en je wordt zo opgewonden alsof jullie echte deelnemers zijn. Kijk maar eens naar de menigte in het stadion: duizenden mensen zijn zo opgewonden, alsof het om hun leven en dood gaat - ze gillen, ze schreeuwen, ze gooien hun petten en hun hoeden de lucht in en ze vechten met elkaar omdat degene naast hen de tegenpartij staat aan te moedigen.

De voetbalspelers spelen hun spel en de duizenden toeschouwers - wat doen zij? Ze zijn, op een psychologische manier, ook deelnemers - mogelijk meer opgewonden dan de echte spelers. De echte spelers zijn professionals, dat is hun bedrijf en deze idioten worden onnodig zo opgewonden.

En dit is nog niet eens de hele massa; de echte menigte zit voor hun televisieapparaten, miljoenen van hen - en zit te luisteren naar het commentaar op hun radio's.

Ik had een vriend op de universiteit; hij was professor en een liefhebber van hockeywedstrijden - in India is voetbal niet zo in. Op een dag zat ik in zijn kamer en hij was aan het luisteren naar het commentaar op zijn kleine transistor die hij voortdurend bij zich droeg, en hij hield die dicht bij zijn oor om niets te hoeven missen.
Ik zat daar en ik zei, "Ik ben gekomen om je iets te vertellen." Hij zei me, "Hou je mond!" en hij ging terug naar zijn commentaar. En toen gebeurde er iets: hij gooide de transistor weg en die brak in stukken. Ik zei, "Wat gebeurde er?"

Hij zei, "Mijn team heeft verloren! Ik had zoveel van hen verwacht." "Maar," zei ik, "als je team verloren heeft, waarom verniel je de transistor dan?".

Hij zei: "Je zult het niet begrijpen. Ik was zo boos, dat je van geluk mag spreken dat ik jou niet met die transistor geraakt heb." "Maar dat zou te gek geweest zijn! Eerst vernielde je de transistor en ik zit hier maar te wachten totdat jij klaar bent met je transistor en dan wil hem naar mij gooien, " zei ik. "Ja, ik was zo boos, " zei hij, "ik had je kunnen raken.

Een moment was ik bijna zover en toen kwam ik tot bezinning," Ik zei, "Dit is goed - de volgende keer wil ik niet meer in de buurt zijn van iemand die naar het commentaar bij hockeywedstrijden luistert. Het is zelfs gevaarlijk om erbij in de buurt in te zijn." Welnu, deze man laat zich zo meeslepen….

De hele wereld is een wereld van toeschouwers geworden. Wat zie je in een bioscoop? Ik geloof niet dat je een film ziet, je wordt er deel van, je raakt geïdentificeerd met een bepaalde rol erin. Als hij verliefd wordt, word jij verliefd; als hij zijn vriendin kust, kus jij zijn vriendin. Dit is louter nonsens, maar je kunt niet meer van de mensen die je om je heen hebt..

Dus, wat waren deze toeschouwers in Groot Brittanië aan het doen? Ze raakten zo betrokken door het kijken dat er overal om hen heen zakkenrollers waren die hun zakken leeg maakten. Het werd onder de aandacht van het parlement gebracht: "Wat zijn jullie hier voor les aan het leren, want precies daar waar de menigte zich verzameld heeft om onderwezen te worden, zijn er mensen die de zakken van anderen rollen." En het is gemakkelijk want die mensen zij zo bezig met kijken dat ze zichzelf en hun zakken helemaal vergeten zijn.

En die man wordt bijna dood geslagen en die zakkenrollers…. Je hele redenering is fout. Je kunt niet iets leren door te straffen.

Dat is wat jullie juristen, wetdeskundigen, politici alle eeuwen door gezegd hebben: "Als we mensen niet straffen, hoe gaan we hen dan iets leren? Dan zal iedereen misdaad gaan plegen, dus we moeten doorgaan met straffen opdat mensen bang blijven."

Ze denken, dat angst opwekken de enige manier van leren is - en vrees is eigenlijk helemaal geen manier om hen iets bij te brengen. Wat straf je leert is, dat het mensen gewend laat raken aan angst, dus de oorspronkelijke schok is er niet meer.
Ze weten wat er gebeuren kan:" Jullie kunnen me hoogstens slaan. En als iemand anders dit kan verdragen, kan ik het ook verdragen. En van de honderd dieven kun je er slechts een of twee vangen."

Welnu, als je zelfs niet bereid bent om zoveel risico te nemen - achtennegentig procent succes, twee procent mislukking - wat ben je dan voor een mens?
Niemand leert van wat voor straf dan ook. De persoon in kwestie die gestraft wordt, leert ook niet wat je hem wil leren. Ja, hij leert iets anders: hij leert om een olifantshuid te krijgen.

Als iemand eenmaal de gevangenis in gaat, wordt de gevangenis zijn huis, want daar vindt hij mensen met een zelfde soort mind. Daar vindt hij zijn echte maatschappij. Buiten was hij een vreemde; daar is hij in zijn eigen wereld. Zij allen begrijpen dezelfde taal en ze zijn deskundigen. Jij bent misschien maar een amateur, een leerling; het is misschien je eerste leerjaar.

Ik heb gehoord over een man die de gevangenis in gaat; in de donkere cel ziet hij een oude man die aan het rusten is. De oude man vraagt hem, "Hoe lang moet je hier zitten?" Hij zegt, "Tien jaar."

"De oude man zegt, "Dan kun je dicht bij de deur blijven. Maar tien jaar! Je lijkt nieuw te zijn. Ik ga hier vijftig jaar doorbrengen. Jij blijft gewoon dicht bij de deur. De jaren zullen spoedig voorbij gaan en dan zul je eruit zijn."

Maar wanner je tien jaar lang samen bent met experts, leer je natuurlijk al hun technieken, strategieën, methodes en hun ervaring. Je zult je gevangenis bijna een universiteit vinden waar misdaad wordt onderwezen op kosten van de overheid. Je zult misdaadprofessoren vinden, hoofden van de misdaadfaculteit, adjunct-directeuren, directeuren - allerlei soorten mensen die elk soort misdaad hebben gepleegd die je je maar voor kunt stellen; de nieuwkomer zal er zeker van leren. Er hangt iets in de lucht van elke….ik ben in veel gevangenissen geweest.

Het wilde dat in Madhya Pradesh toen ik daar professor was een oude man, Mangaldas Pakvasa, die gouverneur was van Madhya Pradesh. Hij was zozeer in mij geïnteresseerd, dat hoewel ik hem steeds vertelde, "Kaka"- hij stond bij iedereen bekend als Kaka, oom - "Ik geloof niet in God," hij zei, "Of je er nu in gelooft of niet, doe, als je komt te sterven een goed woordje voor deze Namgaldas Pakvasa, want ik ben een oude zondaar. Terwijl ik in de politiek was, heb ik, zoals je weet, alles gedaan wat ik niet had moeten doen. Nu word ik oud."

'Maar," zei ik, "jij zult het eerst sterven, Kaka. Kun je zoiets eenvoudigs niet inzien: jij zult eerder komen te sterven dan ik. Dus als je wilt, kun je mij helpen, maar ik kan jou niet helpen; zo vroeg ga ik niet!"

"Maar," zei hij, "ik vermoed dat ik nooit in de hemel zal komen. Gouverneurs, eerste ministers en presidenten - ik denk dat er niemand van hen daar heen gaat. Dit hele gezelschap gaat naar de hel!" Hij was een heel eenvoudig en goed man. Omdat hij gouverneur was, lag er een wereld voor me open. Ik vroeg hem, "Jij geeft me algemene toestemming om elke gevangenis te bezoeken die ik wil."

Hij zei, "Dat is geen probleem." En de grootste gevangenis stond in Jabalpur zelf; het was de centrale gevangenis van de hele staat - drieduizend onverbeterlijke criminelen. Dus ik ging er bijna elke zondag naar toe; in de tijd dat hij gouverneur was, bleef ik daar steeds heen gaan. En wat ik opmerkte - dit was typerend en in andere gevangenissen ook. Ik ging ook naar de kleinere gevangenissen maar het klimaat was essentieel hetzelfde.

Het klimaat was dat het niet de misdaad is die je naar de gevangenis brengt, maar het is het gepakt worden, dus als je de juiste weg weet om verkeerde dingen te doen…..Het is geen kwestie van juiste dingen doen; de kwestie is verkeerde dingen doen op een juiste manier. En iedere gevangene leert de juiste manier van verkeerde dingen doen in de gevangenis. Ik heb werkelijk vaak met gevangenen gepraat en ze zeiden: "We verlangen ernaar om eruit te gaan."

Ik ze, "Waarom?" Ze zeiden, "Jij bent een vriend en we verbergen niets voor jou; we willen er graag zo snel mogelijk uit want we hebben zo veel geleerd, we willen het in praktijk brengen. De praktijk ontbrak alleen nog, het was allemaal theoretische kennis. Voor praktijk heb je de maatschappij nodig."

Als iemand eenmaal een gevangenisklant wordt, dan zal hij zich nergens meer op zijn gemak voelen; vroeger of later zal hij naar de gevangenis terug keren. En heel langzaam wordt de gevangenis zijn alternatieve maatschappij.

Het is er meer comfortabel, hij voelt zich er meer thuis; niemand kijkt hem op de vingers, niemand denkt dat hij superieur is en dat jij inferieur bent. Iedereen is een crimineel. Niemand is een priester en niemand is een wijze en niemand is een heilige: allen zijn arme menselijke wezens met alle zwakheden en gevoeligheden.

Buiten ervaart hij dat hij verworpen wordt, in de steek wordt gelaten. In mijn stad was er iemand die continu de gevangenis in ging. Hij was een erg mooie man; zijn nam was Barkat Mian. Hij was een mohammedaan. Mian is een respectvol mohammedaans woord, precies zo als "meneer" of het Indische, Hindu, ji. Als je gewoon "Gandhi" zegt, zal het niet respectvol lijken.; je moet "Gandhji" zeggen. Voor mohammedanen is Mian gewoon het equivalent voor ji of "meneer."

Het was vreemd dat Barkat Mian constant de gevangenis in ging, bijna negen maanden in de gevangenis en drie manden erbuiten; en in die drie maanden moest hij ook iedere week op het politiebureau gaan rapporteren om te laten zien dat alles goed was en hij aanwezig was.

Maar ik was zeer bevriend met deze man. Mijn familie was erg boos; ze zeiden, "Waarom trek je met Barkat op?" Mijn familie zei vaak tegen mij. " Je kent een man door het gezelschap waarin hij verkeert."

Ik zei, " Ik begrijp jullie: dat betekent dat men Barkat door mij zal kennen, en om iemand een beetje aanzien te geven is niet verkeerd."

Ze zeiden, "Wanneer zul jij de dingen eens op de juiste manier zien?" Ik zei, "Ik zie het precies op de juiste manier. Eerder dan dat Barkat mij degradeert zorg ik voor een opwaardering van Barkat. Jullie denken dat zijn kwaad meer macht heeft dan mijn goedheid? Jullie vertrouwen mijn integriteit niet; jullie vertrouwen Barkats integriteit." Ik zei, "Wat jullie mening ook is, ik vertrouw mezelf. Barkat kan mij geen kwaad doen. Als er ook maar enig kwaad wordt gedaan, zal het door mij gedaan worden ten opzichte van Barkat."

Hij was werkelijk een mooie man, aardig en hij vertelde me altijd, "Je moet niet met me omgaan. Als je me wilt ontmoeten en met me praten, kunnen we iets regelen buiten de stad, aan de oever van de rivier."

Hij woonde dichtbij de mohammedaanse begraafplaats waar niemand naar toe gaat tenzij men sterft: men gaat er maar eenmaal naar toe. Hem was niet toegestaan om in de stad te wonen. In de stad wilde niemand een huis aan hem verhuren. Welke rente hij ook wilde betalen, niemand wilde die aannemen, niemand wilde hem binnenlaten. Daar op de mohammedaanse begraafplaats was een huis - niets meer dan een beschutting tegen het regenseizoen en de hitte. Mensen sterven in allerlei soorten klimaten, en ze bekommeren zich om niemand - dat het regent en ze nog wat zouden kunnen wachten, er is geen haast. Maar mensen zijn mensen; als ze je kunnen dwars zitten, zullen ze je dwars zitten. Ze willen sterven als het pijpenstelen regent of is het stelen van pijpen? Maar het maakt geen verschil; als het regent maakt het niet uit wat het eerst komt en wat later.

Dus die beschutting was gewoon voor bepaalde tijden; mensen konden daar zitten. Maar in een kleine plaats sterven er niet elke dag mensen, alleen af en toe. Dus Barkat woonde meestal in die schuilplaats. Hij zei, "Je bent altijd welkom in mijn huis"- die beschutting noemde hij altijd zijn huis. En natuurlijk was er niets om bang voor te zijn, want niemand kon iets van Barkat stelen. Niemand durfde zelfs 's avonds in de buurt van Barkan Mian te komen, want hij was een gevaarlijke man.

Net naast de winkel van mijn vader was een grote winkel, een soort van warenhuis, dat allerlei soorten dingen had. Hij stal daar. Op een avond vertelde hij me, "Vannacht ga ik naar Mody's shop" - dat was de naam van de winkel. En hij ging er heen en deed een goede vangst.: hij nam alle sieraden en zo weg en hij slaagde erin te ontsnappen maar werd toch uiteindelijk gepakt. Niet die dag - na twee maanden, werd hij bij een andere diefstal opgepakt en er werd vastgesteld dat een horloge dat hij droeg uit Mody's shop afkomstig was.

Dus werd het nader onderzocht en werd hij gedwongen te bekennen waar hij dat horloge vandaan had. En hij bekende dat het uit Mody's shop kwam want dat was de enige winkel in de stad die horloges te koop had. Waar zou het anders vandaan komen? Ieders horloge kwam uit Mody's shop!

En andere dingen werden ook in zijn huis gevonden, in die schuilplaats waar hij zijn reistas en zijn spullen meestal had; en een paar dingen had hij verkocht - dus hij werd veroordeeld tot zes maanden. Na zes maanden - dit noem ik een echte heer - na zes maanden, toen hij uit de gevangenis werd vrij gelaten…..De gevangenis was in het district dat ongeveer 60 mijl verder op lag. Hij kwam in een taxi, stopte voor Moody's shop en ging naar binnen.

Moody stond op, bang dat er problemen zouden komen, nu deze man vrij was. Barkat zei, "Betaal de taxi - ik heb helemaal geen geld. En je weet dat je mij zes maanden zonder werk hebt laten zitten, dus, wat zakgeld"

Ik was op dat moment daar, want Moody's shop was vlak naast mijn vaders zaak. Moody moest de taxi betalen en Barkat een paar rupies geven. Hij vertelde Barkat, " Je moet niet elke dag komen, " en Barkat zei," Totdat ik iets kan regelen moet ik wel komen, want je hebt me zes maanden werkloos gehouden. Jij bent verantwoordelijk."

Hij bleef elke dag komen en ik zei tegen Moody, "Moodyji, je blijft maar geld geven aan Barkat." Hij zei, " Wat kan ik doen? Hij kan mij de keel afsnijden - hij is een gevaarlijk man! Jij ziet niet, dat hij als hij de winkel binnen komt mij een mes toont. Niemand ziet dit van buiten omdat er zoveel dingen in de winkel zijn. Met een hand vraagt hij geld, met de andere hand laat hij mij een mes zien, dus iedereen denkt dat ik het geld van harte geef. Denk je dat ik het echt van harte geef?"

Ik zei, "Nee, ik weet van het mes af want Barkat Mian is mijn vriend en hij vertelt me alles."

Ik vroeg Barkat, "Hoe ben je een dief geworden?" Hij zei, "De eerste keer dat ik gevangen genomen werd, was ik absoluut onschuldig, maar ik was arm, ik kon geen advocaat in de arm nemen; en de mensen die mij in de gevangenis wilden hebben, hadden daar groot belang bij.

"Mijn vader en moeder stierven toen ik erg jong was, veertien of vijftien en mijn andere verwanten wilden de bezittingen van de hele familie - huis, land - in beslag nemen en ze wilden mij uit de weg ruimen. Daar slaagden ze gewoon in. Ze deden iets in mij tas in mijn huis. En er was geen manier om hier onder uit te komen: het ding werd gevonden en ik werd naar de gevangenis gestuurd.

"Toen ik terug kwam, was mijn land weg en mijn huis was verkocht, mijn familie was erin geslaagd om alles los te krijgen en alles te verdelen. Ik stond gewoon op straat." "Dus, eerst was ik onschuldig toen ik erin ging, maar toen ik eruit kwam was ik niet onschuldig, want ik kwam eruit met een zekere scholing.
Ik vertelde iedereen in de gevangenis wat er met me gebeurd was - ik was nog maar zeventien. Ze zeiden: "Maak je geen zorgen, deze negen maanden zullen spoedig ten einde zijn, maar in negen maanden kunnen we je ook de laatste kneepjes van het vak leren. En je zult in staat zijn om wraak te nemen op iedereen."

"En ik begon wraak te nemen op alle verwanten- het was eenvoudig oog om oog, tand om tand. Zij hadden mij gedwongen om een dief te worden en ik bewees dat, okay, nu ben ik een dief. Ik vernietigde de hele bende van mijn familie; ik stal alles wat ze hadden. En langzaamaan raakte ik er steeds meer in betrokken." Je kunt tien zaken hebben waarin je gespaard blijft maar in de elfde wordt je gesnapt. Als je ouder wordt en efficiënter, dan wordt je minder gepakt. Maar nu is er geen probleem meer; in feite blijkt gevangenschap een rustplaats te zijn, een vakantie van het werk, van zorgen en allerlei andere dingen.

"Een paar maanden in de gevangenis zijn goed voor de gezondheid - een gedisciplineerd leven: een vaste tijd om op te staan, aan het werk te gaan, een vaste tijd om te gaan slapen. Precies genoeg voedsel om in leven te blijven; meer dan dat maakt je ziek."

Hij zei, "Ik ben nooit ziek in de gevangenis, tenzij ik doe alsof en in het ziekenhuis wil komen om te ontsnappen; voor het overige ben ik nooit ziek. Er buiten word ik ziek, maar nooit erin. En buiten is een vreemde wereld en iedereen is superieur en ik ben inferieur. Alleen in de gevangenis voel ik vrijheid."

Vreemd! Toen hij dat zei, zei ik, "Je zegt dat je in de gevangenis vrijheid voelt?"
Hij zei, "Ja, alleen in de gevangenis voel ik vrijheid."

Wat voor een maatschappij is dit, waarin mensen zich in de gevangenis vrij voelen en buiten de gevangenis opgesloten? En dit is bijna het verhaal van iedere crimineel. Iets kleins in het begin - misschien had hij honger, misschien was hij koud, had hij een deken nodig en stal hij alleen een deken - kleine benodigdheden die er moeten zijn: anders moet de maatschappij deze mensen niet produceren. Niemand vraagt erom ze te maken.

Aan de ene kant ga je door met steeds maar meer mensen op de wereld te zetten en er zijn niet genoeg spullen voor hen, geen voedsel, geen kleding en geen onderdak. Wat wil je dan? Je brengt mensen in een situatie waarin ze wel criminelen moeten worden.

De wereldbevolking moet tot een derde terug gebracht worden - als je wilt dat misdaad gaat verdwijnen.

Maar niemand wil dat de misdaad verdwijnt want het verdwijnen van de misdaad betekent het verdwijnen van jullie rechters, van jullie advocaten van jullie wetdeskundigen, van jullie parlementen, van jullie politiemensen en van jullie gevangenbewaarders. Het zal een groot werkloosheidsprobleem creëren; niemand wil iets veranderen om het beter te krijgen.

Iedereen zegt dat de dingen moeten veranderen om verbeteringen aan te brengen, maar iedereen gaat door met de dingen slechter te maken, want hoe slechter dingen zijn, des te meer mensen er werk hebben. Hoe slechter dingen zijn, des te meer gelegenheid je hebt om je goed te voelen. Criminelen zijn nodig voor jou om te voelen dat je zo'n moreel, respectabel mens bent.

Zondaars zijn nodig voor heiligen om te voelen dat ze heiligen zijn. Wie zal heilig zijn zonder dat er zondaars zijn? Als de hele maatschappij uit goede mensen bestond, denk je dat je je dan Jezus Christus twee duizend jaar lang zou herinneren?

Waarom? Het is de criminele maatschappij die zich Jezus Christus tweeduizend jaar lang herinnert.

Het is simpel om te begrijpen. Waarom herinner je je Gautama Boeddha? Als er miljoenen boeddha's, ontwaakte mensen in de wereld zouden zijn …wat zou er dan speciaal aan Gautama Boeddha zijn? Hij zou zijn opgegaan in de menigte. Maar vijfentwintig eeuwen zijn voorbij en hij staat nog steeds overeind als een zuil, als een bergtop ver boven jullie en jullie hoofden.

In feite zijn Boeddha, Jezus, Mohammed, Mahavira geen reuzen - jullie zijn dwergen.
En iedere reus heeft er belang bij dat jij een dwerg blijft; anders zou hij geen reus zijn.
Dit is een grote samenzwering.

Ik ben tegen deze hele samenzwering. Ik ben geen reus en geen dwerg; ik heb helemaal geen belangen. Ik ben gewoon mezelf. Ik vergelijk mezelf niet met iemand anders, dus niemand is lager dan ik en niemand is hoger dan ik. Vanwege dit simpele feit kan ik direct zien; ik heb geen belangen die verdraaiingen in mijn visie kunnen aanbrengen.

En dit is mijn directe antwoord op de vraag: de doodstraf is gewoon een bewijs dat de mens nog steeds niet beschaafd is, nog steeds cultuur bijgebracht moet worden en menselijke waarden moeten leren.

In deze wereld is niemand een crimineel, en ook niet geweest. Ja, er zijn mensen…ze hebben medeleven nodig, geen gevangen neming, geen straf.

Alle gevangenissen moeten veranderen in psychologische verzorgingshuizen.